- Hoe Israel in Gaza de winter als wapen inzet (pp. 4-5).
- Hoe het verbod op 37 internationale hulporganisaties in Gaza door Palestijnen wordt gevoeld (pp. 6-7).
- Een wereld op zijn knieën: Trumps ‘Vredesraad’ en de duisternis die deze in het vooruitzicht stelt (pp. 8-10).
- Hoe Israel en de Verenigde Staten de ‘shock-doctrine’ gebruiken om aan Gaza een nieuw bestuur op te leggen (p. 11).
- Trumps ‘Vredesraad’: Gaza als post-VN experiment (pp. 12-13).
- Gaza is geen vastgoedfantasie (pp. 14-15).
- De Amerikaanse bezetting van Gaza is begonnen (pp. 16-18).
- Wie is Ali Shaath ? – het Palestijnse hoofd van het comité dat valt onder Trumps ‘Vredesraad’ (pp. 19-21).
- Gaza: plannen voorzien in de bouw van een ‘Nieuw Rafah’ naar Israelisch model – zonder Palestijnen (pp. 22-24).
- Hoe Netanyahoe Fase 2 van het staakt-het-vuren in Gaza saboteert (pp. 25-28).
- Wat blijft er na Gaza over van het internationaal recht ? (pp. 29-30)
- Afgelopen jaar zijn Palestijnse gemeenschappen op de Westelijke Jordaanoever op ongekende schaal verdreven (pp. 31-32).
- De gecalculeerde verwoesting van Ras Ein al-Auja (pp. 33-35).
- Israel wist geleidelijk aan het bestaan van Palestijnse vluchtelingenkampen op de Westelijke Jordaanoever weg (pp. 36-38).
- Waarom joodse Israeli’s in recordaantallen vertrekken (pp. 39-42).
- Interview met Ibrahim al-Baz: ‘Eens zal de vogel Israel uit de lucht vallen’ (pp. 43-47).
- Waarom blijft Europa Israel steunen ? (pp. 48-51)
- Hoe Israel met geweld Palestijnse berichtgeving probeert te smoren – een praktijk die teruggaat tot 1967 (pp. 52-54).
- YouTube heeft in alle stilte ruim 700 video’s verwijderd waarin Israelische mensenrechtenschendingen worden gedocumenteerd (pp. 55-57).
- Israel haalt TikTok binnen (pp. 58-59).
- Israels campagne achter de schermen om Amerikaanse media voor zich te winnen (pp. 60-62).
- Calligrafie (p. 63).
Apartheid, etnische zuivering, genocide, militaire agressie tot ver over de eigen grenzen: niet langer te verkopen ! Israels propagandamachine hapert (hasbara is het Hebreeuwse woord voor uitleg, lees propaganda).
Op zich is het veelzeggend dat de Staat Israel zijn koloniale project in Palestina van meet af aan – met name in het Westen – in een gunstig daglicht heeft proberen te plaatsen door honderden miljoenen dollars te steken in het framen van de berichtgeving over Israel/Palestina. Na 7 oktober 2023 is Israels propagandamachine echter ernstig gaan haperen. Het antwoord van Tel Aviv daarop is geweest om de hasbara verder op te voeren. Dat laatste leverde absurde situaties op. Zo konden wij in een YouTube-video premier Benjamin Netanyahoe een kleine groep prominente Amerikaanse influencers horen aansporen om hun pro-Israelische inspanningen voort te zetten. Voor zover zij daartoe al aangespoord hoefden te worden, want voor hun diensten ontvingen zij uit een potje van het Israelische Ministerie van Buitenlandse Zaken rond 7000 dollar(!) per pro-Israel post op TikTok of Instagram (in de periode juni-september 2025 alleen al is daar in totaal ruim half miljoen dollar mee gemoeid geweest).
Om de cruciale politieke, diplomatieke, militaire en economische steun die Israel sinds de Juni-Oorlog van 1967 van de Verenigde Staten ontvangt in stand te houden, zijn de hasbara en lobby-inspanningen eerst en vooral op het Amerikaanse Congres gericht geweest. Bij de uitvoering daarvan is een zeer invloedrijke rol gespeeld door het American Israel Public Affairs Committee (AIPAC) – met toenemende steun van christelijke fundamentalisten. De AIPAC-werkwijze is er een van het belonen van pro-Israel-kandidaten met campagnegelden en positieve publiciteit en het afbranden van kandidaten die zich kritisch opstellen tegen aspecten van het Israel-beleid van opeenvolgende Amerikaanse regeringen. Dankzij de baanbrekende studie The Israel Lobby and US Foreign Policy van de Amerikaanse politicologen John Mearsheimer en Stephen Walt uit 2008 – die een bestseller werd – is een breder publiek in de Verenigde Staten (en daarbuiten) zich bewust geworden van de (negatieve) invloed van de Israel-lobby op de buitenlandse politiek van Washington. Desondanks heeft – aldus Mearsheimer in een recent interview – AIPAC zijn greep op het Congres in stand weten te houden – ook na 7 oktober 2023.
Het gevolg daarvan is een groeiende kloof tussen de regering en het Congres enerzijds en grote delen van de publieke opinie in de Verenigde Staten, inclusief onder joodse Amerikanen, anderzijds. Na langdurig met de gruwelen van de Israelische oorlogen in onder meer Gaza en op de Westelijke Jordaanoever geconfronteerd te zijn geweest, blijkt de publieke opinie in de Verenigde Staten in het nadeel van Israel te verschuiven. Zo bleek uit een opiniepeiling in maart 2025 van het Pew Research Center (Washington, DC) dat onder jonge Democraten ‘negatieve gevoelens jegens Israel’ waren toegenomen van 62 naar 71 procent, onder jonge Republikeinen van 35 naar 50 procent, terwijl bij het Amerikaanse publiek in het algemeen van een stijging van 42 naar 53 procent sprake was. Kortom, de helft van alle Amerikanen kan zich niet langer terugvinden in het gevoerde Israel/Palestina-beleid van de regering in Washington en evenmin in dat van het Congres. In Nederland ligt het niet veel anders, getuige de massaal gesteunde Rode Lijn-demonstraties in Den Haag en Amsterdam van afgelopen jaar tegen het Israel/Palestina-beleid van de regering.
De sociale media behoren – mondiaal – bij uitstek tot de wereld van de jongeren. Daarbinnen circuleert informatie die de mainstream media niet haalt – of daaruit geweerd wordt (ingegeven door politieke of zakelijke belangen, dan wel door een verstikkend conformisme). Direct daarmee samenhangend is er in de Verenigde Staten de ‘vijandige overname’ geweest door onder meer miljardair Larry Ellison (de grootste particuliere donor van Friends of the IDF) van het succesvolle TikTok, met 150 miljoen gebruikers in de Verenigde Staten en 1,5 miljard gebruikers wereldwijd. Daarop zouden ‘stapels lijken van Palestijnse kinderen’ – helaas een dagelijkse realiteit in Gaza – getoond zijn. Ongetwijfeld onder druk vanuit diezelfde hoek heeft inmiddels ook YouTube zijn aandeel geleverd in het aan banden leggen van Israel-kritische informatie. Dat gebeurde door afgelopen oktober de accounts – en daarmee hun video-archieven – van drie prominente Palestijnse mensenrechtenorganisaties – Al-Haq (Ramallah), Al-Mezan Center for Human Rights (Gaza-Stad) en het Palestinian Centre for Human Rights (Gaza-Stad) – heimelijk te verwijderen (zie over beide kwesties twee bijdragen in dit nummer van Soemoed). Kortom, de oorlog van Israel en zijn pleitbezorgers heeft zich van Gaza en de Westelijke Jordaanoever verbreed naar het domein van de sociale media. Alle ‘successen’ ten spijt, de hasbara-machine zal niet kunnen opboksen tegen de dagelijkse beelden van Israelisch geweld in Palestina en elders in de media.
Wat de informatievoorziening rondom Israel/Palestina verder betreft: in dit nummer van Soemoed staan wij stil bij hoe de Staat Israel van oudsher heeft geprobeerd berichtgeving door Palestijnse journalisten te smoren, hen het zwijgen op te leggen. In zijn meest dramatische vorm is dit na 7 oktober 2023 gebeurd door het doden van Palestijnse journalisten. Niet eerder zijn er in een gewapend conflict zoveel journalisten vermoord als door Israel in de Strook van Gaza: per 1 december 2025 stond volgens de VN de bloedige teller op 260 omgekomen Palestijnse media professionals (zie ook de graphic op pagina 54).
In dit nummer van Soemoed staan wij verder uitgebreid stil bij de pogingen van Trump c.s. om in de Strook van Gaza een nieuwe realiteit tot stand te brengen. Dat gebeurt allemaal buiten de Palestijnen om – ook van het Palestijns Nationaal Gezag van Mahmoud Abbas in Ramallah. Daarmee wordt de Kwestie Palestina van de politieke agenda afgevoerd en – in het gunstigste geval – gereduceerd tot een humanitaire kwestie. Een schandalige zaak! De Wereld staat erbij en kijkt ernaar.
En ten slotte besteden wij ruime aandacht aan de escalatie van het geweld op de Westelijke Jordaanoever, waar Israel zijn koloniale agenda via zijn leger en via joodse kolonisten in verhoogd tempo afwerkt. Voor wie het zien wil: daar ontrolt zich een nieuw Gaza-scenario.
Said Alsaloul & Ohood Nassar
Door de blokkade en oorlog van Israel is in Gaza de winter dodelijk geworden: kinderen bevriezen in tenten en huizen storten in onder zware regenval.
Op 12 december 2025, toen een zware storm Gaza trof, verloren drie kinderen het leven door de kou.
Rahaf Abu Jazar was acht maanden oud, Hadeel Hamdan was negen en Taim al-Khawaja was een baby. Zij stierven niet door bommen of kogels, maar als gevolg van de strenge winter.
Hoewel de oorlogsmachine van Israel is terug geschaald, heeft de nasleep van de afgelopen twee jaar van meedogenloze aanvallen de infrastructuur van Gaza verwoest, waardoor het leven in alle opzichten is verslechterd en er nieuwe sluipende bedreigingen zijn ontstaan.
De kinderen die omkwamen, waren ontheemd nadat hun huis was gebombardeerd en leefden in tenten. Maar deze tenten houden geen warmte vast. Wat men ook doet, de kou dringt binnen en doet in de nacht kleine lipjes blauw worden. Er zijn geen gas- of elektrische kachels om de kou buiten te houden.
Honderdduizenden Gazanen leven nu in dunne tenten die niet waterdicht zijn en niet tegen de wind bestand zijn. Anderen, die nergens anders heen kunnen, hebben hun toevlucht gezocht in hun half verwoeste huizen.
Hun dood is geen op zichzelf staande tragedie als gevolg van het weer. Het is het directe, voorspelbare gevolg van een door de mens veroorzaakte ramp, waarbij elke uitdaging van de kant van de natuur een dodelijke zaak wordt.
Twee jaar oorlog hebben de infrastructuur van Gaza – huizen, ziekenhuizen, elektriciteit, water- en rioleringsnetwerken – verwoest. Volgens schattingen van de VN is ruim 60 procent van alle huizen in Gaza beschadigd of verwoest. Bovendien is er, ondanks het fragiele staakt-het-vuren dat een einde maakte aan de bombardementen, niets gedaan om de blokkade op te heffen die de wederopbouw verhindert.
Gezien dit alles en met het regenseizoen voor de deur, lijkt het alsof een wrede schokgolf een bevolking heeft getroffen die toch al op de rand van de afgrond stond.
geen natuurlijke ramp
De storm veroorzaakte zelfs angst onder bewoners van betonnen huizen, waarvan de muren, die al door twee jaar van onophoudelijke conflicten waren gebarsten en verzwakt, elk moment konden instorten. Tientallen van deze beschadigde huizen stortten inderdaad in, waarbij bewoners omkwamen die hadden gedacht dat hun huizen veiliger en warmer waren dan tenten.
Deskundigen hebben benadrukt dat dit geen natuurlijke rampen zijn, maar vertraagde gevolgen van de langdurige bombardementen die Gaza heeft doorstaan. En de recente regenbui was de laatste, fatale trigger voor deze aangetaste constructies.
Zowel de strenge kou als de ingestorte gebouwen hebben afgelopen december in twee etmalen 14 mensen het leven gekost.
Onder de slachtoffers bevonden zich vijf leden van de familie Badran, wier huis op hen ineenstortte in het Bir al-Naja-wijk van Beit Lahia, in het noorden van Gaza. Ook verscheidene leden van de familie Nassar in Gaza-Stad raakten gewond bij soortgelijke incidenten.
een vloek
De hevige regenval tijdens de winter heeft daarnaast voor veel chaos gezorgd. In sommige gebieden waren slechts enkele minuten van hevige regen voldoende om het waterpeil meters hoog te laten stijgen. Mensen zijn in hun schuilplaatsen overstroomd, waardoor zij volledig hulpeloos zijn achtergebleven.
Het vernietigde rioleringsnetwerk en de waterinfrastructuur als gevolg van de Israelische aanvallen gedurende de afgelopen twee jaar hebben het probleem sterk vergroot, omdat er geen afwateringsnetwerk meer overblijft om het overstromingswater af te voeren. Vanaf het begin van de oorlog is de waterinfrastructuur door Israel systematisch aangevallen. Putten, pijpleidingen en ontziltingsinstallaties liggen in puin.
In november kwam het Patient’s Friends Benevolent Society Hospital (PFBS) in Gaza-stad onder water te staan als gevolg van hevige regenval en beschadigde infrastructuur. De hele kinderafdeling werd getroffen. Burger beschermingsfunctionarissen verklaarden dat zij geen hulp konden bieden vanwege een gebrek aan apparatuur en vanwege de Israelische blokkade.
Regenwater overspoelde ook het Al-Rantisi Childrens Hospital en het Kuwait Multi-Speciality Hospital in Khan Younis. Plekken waar patiënten worden verzorgd, veranderden voor het personeel in een strijdtoneel met de elementen.
Dit is de nieuwe, wrede winter in Gaza. De zegen op zich van regen is veranderd in een vloek. Hoe kunnen de mensen die in dunne tenten leven dit volhouden ?
een wapenstilstand zonder genade
Voor ons, inwoners van Gaza, heeft deze wapenstilstand ons geleerd dat overleven weliswaar mogelijk is, herstel echter niet.
De aanhoudende blokkade heeft onze situatie verder verslechterd. Er is geen enkel betonblok om een muur te bouwen, noch is er een zak cement om de blokken aan elkaar te binden. Al ruim twee jaar mogen vrachtwagens met zand en grind Gaza niet langer binnenrijden.
Ondanks het feit dat het staakt-het-vuren inmiddels al ruim twee maanden van kracht is, weigert Israel nog steeds bouwmaterialen en zware bouwvoertuigen voor de wederopbouw toe te laten tot Gaza.
In het zogeheten Trump-Plan staat dat de huidige fase gevolgd zal worden door een tweede fase van wederopbouw, maar die belofte is opgeschort met als gevolg dat het lijden van de bevolking voortduurt.
Miljoenen mensen zijn nog altijd ontheemd, velen wachten in tenten tot hun huizen zullen zijn herbouwd. Wederopbouw waar er geen scholen meer zijn, geen universiteiten, geen huizen, er geen gas is, geen elektriciteit en een zwaar beschadigde waterinfrastructuur. Elke vluchtige hoop op herstel wordt door de bestaande politieke situatie de kop ingedrukt.
De winter was ooit het seizoen voor familiebijeenkomsten, waar men rond het vuur zat, de handen warmde en kastanjes roosterde. Maar dat is niet het geval geweest voor de inwoners van Gaza sinds het uitbreken van Israels genocidale oorlog in Gaza, ook niet tijdens het ‘staakt-het-vuren’.
De winterperiode brengt slechts overstromingen, ziektes en onderkoeling met zich mee voor mensen die zich nauwelijks tegen de elementen kunnen beschermen. Zo is de winter door de bezetter als wapen ingezet om nog meer pijn, leed en verlies te veroorzaken.
bron: The New Arab (Londen), 5 januari 2026
Said Alsaloul is schrijver en ESL-docent (taalonderwijs), Ohood Nassar is vertaler en content writer, beiden woonachtig in Gaza
vertaling: Hajo Ingeland
Craig Mokhiber
Donald Trumps zogeheten Vredesraad (Board of Peace) is het directe gevolg van een wereld die buigt voor de as Verenigde Staten/Israel.
Bevend en knielend voor de wereldwijde razernij van de Amerikaans/Israelische as heeft een laffe wereld opnieuw het Palestijnse volk daaraan opgeofferd – en daarmee het wereldwijde systeem van het internationaal recht zelf.
Eerder heb ik gewezen* op het document van wereldwijde overgave, vastgelegd in de beruchte (en flagrant onwettige) VN-Veiligheidsraadresolutie 2803 (17 november 2025) en over de schandalige imperiale dictaten van Trump waarop die resolutie was gebaseerd.
Maar de laatste schanddaad, afgekondigd door het imperium in de vorm van een autocratisch ‘Handvest van de Vredesraad’ (Charter of the Board of Peace), bedreigt niet alleen het voortbestaan van het inheemse Palestijnse volk, maar – in zijn uitgebreide en onvoorwaardelijke taal die geen beperkingen van territoriale jurisdictie bevat – dat van de hele wereld.
een imperiaal Handvest
Het orgaan dat is opgezet als een door Trump geleide ‘internationale organisatie’, zal internationale ‘rechtspersoonlijkheid’, ‘rechtsbevoegdheid’ en internationale ‘voorrechten en immuniteit’ hebben.
In een nauwelijks verhulde aanval op gevestigde internationale instellingen zoals de Verenigde Naties begint het imperiale Handvest met een oproep om ‘af te stappen van benaderingen en instellingen die te vaak hebben gefaald’ alvorens in het eerste artikel te verklaren dat het bevoegd is om op te treden in alle ‘gebieden die door conflicten’ getroffen of bedreigd worden’.
Met andere woorden, het doel van Trump is om de op rechtsregels gebaseerde VN te vervangen door een imperiaal mechanisme, waarbij de imperiale reikwijdte van deze onverantwoordelijke, malafide entiteit wereldwijd moet zijn en haar straffeloosheid effectief moet worden gegarandeerd.
Het uiteindelijk autocratische karakter van de nieuwe entiteit wordt in het Handvest duidelijk gemaakt, waarbij de meeste bevoegdheden niet bij een verantwoordelijk, intergouvernementeel, samenwerkend of democratisch mechanisme liggen en zelfs niet bij een enkele staat, maar bij Trump zelf.
Als zodanig is Trump uitdrukkelijk bevoegd om zowel als voorzitter als vertegenwoordiger van de Verenigde Staten in de Vredesraad te fungeren, ‘uitsluitend onderworpen aan de bepalingen van het Handvest’, om als enige de leden van de Vredesraad te benoemen, eventuele plaatsvervangers goed te keuren, de ambtstermijn van leden te verlengen, leden te ontslaan – tenzij een tweederde meerderheid van de met vriendjes gevulde Vredesraad besluit dat zij moeten blijven – de agenda van de Vredesraad vast te stellen, buitengewone vergaderingen bijeen te roepen, persoonlijk ‘resoluties of andere richtlijnen’ uit te vaardigen en alle besluiten van de Vredesraad goed te keuren.
Trump zal ook ‘exclusieve bevoegdheid’ hebben om dochterorganen op te richten, te wijzigen en te ontbinden, subcommissies in te stellen en persoonlijk hun mandaat, structuur en regels vast te stellen, leden van de Uitvoerende Raad (Executive Board) van de Vredesraad te selecteren, te benoemen en te ontslaan (naar eigen goeddunken), zijn veto uit te spreken over beslissingen van de Uitvoerende Raad en extra vergaderingen van die Raad bijeen te roepen [daarnaast is er nog een Uitvoerende Raad voor Gaza (Gaza Executive Board) gekomen; zie daarover de bijdrage van Mitchell Plitnick, elders in dit nummer van Soemoed; red.].
Trump blijft voorzitter van de Vredesraad, tenzij hij vrijwillig aftreedt of arbeidsongeschikt raakt en is bevoegd om zijn eigen opvolger als voorzitter aan te wijzen en om de uiteindelijke beslissingsbevoegdheid te hebben over de ‘betekenis, interpretaties en toepassing’ van het Handvest. Alleen hij kan wijzigingen in het Handvest goedkeuren.
Het Handvest is, kortom, voor Trump een autoritaire droom en voor de rest van de wereld een Orwelliaanse nachtmerrie.
een mooi zooitje
Het Handvest, dat ‘geen voorbehouden’ toestaat, bepaalt dat de leden door Trump zelf op staatshoofdniveau worden benoemd voor een hernieuwbare termijn van drie jaar. Leden die 1 miljard dollar ‘in contanten’ bijdragen, vallen niet onder de beperking van drie jaar.
Volgens het Handvest kan de Vredesraad worden samengesteld uit slechts drie leden (de Verenigde Staten plus twee andere). De volledige lijst van landen en personen zal spoedig door Trump bekendgemaakt worden. Inmiddels heeft hij al een zooitje verraders, leiders van medeplichtige regimes, corrupte financiële actoren en individuele oorlogsmisdadigers bij elkaar weten te brengen.
Het meest verwerpelijke van alles is natuurlijk het feit dat, te midden van de genocide door Israel en de Verenigde Staten in Palestina, de twee daders respectievelijk het hoofd van de Vredesraad en een van de leden ervan zullen worden, waarbij de Vredesraad naar verwachting zijn koloniale controle aan Gaza zal opleggen.
Benjamin Netanyahoe, leider van het genocidale Israelische apartheidsregime en een voortvluchtige die door het Internationaal Strafhof (ICC) is aangeklaagd voor misdaden tegen de menselijkheid in Palestina, heeft er al mee ingestemd om samen met zijn medeplichtige, Trump, in de Vredesraad zitting te nemen.
Met hen zullen de leiders van medeplichtige landen, vazalstaten van de Verenigde Staten en autoritaire regimes zijn, zoals het extreemrechtse Hongarije van Victor Orbán, de Verenigde Arabische Emiraten, Marokko, Azerbeidzjan, Kazachstan en de extreemrechtse en de ultra-zionistische heerser Javier Milei van Argentinië.
Onder de personen die al zijn benoemd om op persoonlijke titel in de Vredesraad te dienen, bevinden zich enkele van de meest beruchte figuren uit de moderne geschiedenis.
Tony Blair, de niet-vervolgde oorlogsmisdadiger inzake Irak en langdurig een naaste medewerker van het Israelische regime. Neoconservatief extremist en Trumps minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio. De zionistische miljardair Steve Witkoff, die fungeert als Trumps contactpersoon in West-Azië. Trumps schoonzoon en goede vriend van de familie Netanyahoe, Jared Kushner. Yakir Gabay, een Israelische miljardair die nauwe banden heeft met het regime en eerder betrokken was bij een georganiseerde poging om New Yorkse ambtenaren om te kopen om studenten te vervolgen die protesteerden tegen de misdaden van het Israelische regime in Gaza, evenals een bonte verzameling van voormalige Amerikaanse en VN-functionarissen die nauwe banden met het Israelische regime onderhouden.
giftige vruchten van lafheid
Zoals ik elders heb geschreven, was de resolutie van de VN-Veiligheidsraad waarop Trump zijn arrogante imperiale project baseert, volkomen onwettig en ultra vires [letterlijk ‘buiten de bevoegdheid’: acties die worden ondernomen zonder de wettelijke autoriteit of buiten het bereik van de statuten van een entiteit], aangezien zij in strijd was met verschillende jus cogens– en erga omnes-regels van het internationaal recht [respectievelijk dwingende normen van algemeen internationaal recht, en rechten en plichten die voor iedereen gelden; red.], alsook met de bepalingen van het VN-Handvest zelf. Het is duidelijk dat de VN-Veiligheidsraad niet bevoegd was om een dergelijke resolutie aan te nemen. Bovendien was het een daad van ongekende dwaasheid van de kant van de overige 14 leden van die raad.
De lafheid en onderdanige eerbied voor het imperium van die 14 VN-ambassadeurs heeft een gevaarlijke kracht ontketend die dreigt de genocide in Palestina te verlengen en te belonen, om eerst West-Azië en vervolgens andere regio’s van de wereld verder te destabiliseren, een enorme (misschien wel fatale) klap toe te brengen aan het reeds gehavende en belegerde kader van het internationaal recht, en de gevaarlijke neerwaartse spiraal waarin de Verenigde Naties zich bevindt, te versnellen.
een weg vooruit
Het is nog niet te laat om dit te stoppen, mits de wereldbevolking een rechtvaardige roep om gerechtigheid laat horen en eist dat haar regeringen weigeren mee te werken met de Vredesraad en met Trumps andere snode plannen; een speciale zitting van de Algemene Vergadering van de VN bijeenroept om een resolutie aan te nemen die de gevolgen van VN-Veiligheidsraad-Resolutie 2803 verwerpt en verzacht; een advies van het Internationaal Gerechtshof (ICJ) vraagt over de onwettigheid van belangrijke bepalingen van die resolutie; maatregelen neemt om het Israelische regime ter verantwoording te roepen en te slotte bescherming voor het Palestijnse volk mobiliseert.
Laat niemand in de tussentijd de axiomatische waarheid vergeten dat de bezetting van Palestina volgens het internationaal recht volstrekt onwettig is, dat Israel en de Verenigde Staten in Gaza genocide plegen en dat zowel de bezetting als de genocide in strijd zijn met de hoogste geldende internationaal rechtelijke regels (jus cogens en erga omnes). Als zodanig kan geen enkel koloniaal decreet van Trump, geen enkele ultra vires-resolutie van de VN-Veiligheidsraad en evenmin welke overeenkomst dan ook die door het onder bezetting functionerende Palestijns Nationaal Gezag (PNA) is ondertekend, de stappen die momenteel worden gezet noch de structuren of initiatieven die daaruit voortvloeien, legaliseren.
Duidelijk is dat de Vredesraad van Trump structureel en functioneel een verlengstuk van de illegale bezetting is en wordt geleid door een van de medeplichtigen aan de genocide, met de gezaghebbende deelname van de andere. Als zodanig is elke staat of persoon die deelneemt aan dit onwettige orgaan medeplichtig aan de ernstige internationale misdaden van de Amerikaans/Israelische as, waarvoor zij verantwoordelijk kunnen en moeten worden gehouden.
Laten wij daarbij niet vergeten dat het Palestijnse volk volgens het internationaal recht het recht heeft om zich te verzetten tegen buitenlandse bezetting, koloniale overheersing en aan het racisme waaraan het onderworpen is. En verder dat mensen over de hele wereld het wettelijke recht en de morele plicht hebben om solidair te zijn met het Palestijnse volk in deze strijd.
De wereld wacht af om te zien wie zich bij de vrijheidsstrijd van het Palestijnse volk aansluit en wie zich schaart bij hun onderdrukkers in de koloniale Vredesraad.
* zie: ‘De VN omarmt kolonialisme: een analyse van het mandaat van de VN-Veiligheidsraad voor het Amerikaanse koloniale bestuur van Gaza’ in het vorige nummer van Soemoed
bron: Mondoweiss (Detroit, MI), 22 januari 2026
Craig Mokhiber is internationaal mensenrechtenadvocaat en voormalig hooggeplaatst VN-functionaris; hij verliet de VN in oktober 2023 en schreef een veelgelezen brief waarin hij waarschuwde voor genocide in Gaza, kritiek uitte op de internationale reactie en opriep tot een nieuwe benadering van Palestina en Israel op basis van gelijkheid, gelijkberechtiging, mensenrechten en het internationaal recht
vertaling: Jochem van Oosten
_______________________
Trumps ‘Vredesraad’
Staten die hebben aangegeven deel te nemen: Argentinië, Albanië, Armenië, Azerbeidzjan, Bahrein, Wit-Rusland, Bulgarije, Cambodja, Egypte, Hongarije, Indonesië, Jordanië, Kazachstan, Kosovo, Marokko, Mongolië, Pakistan, Paraguay, Qatar, Saoedi-Arabië, Turkije, Verenigde Arabische Emiraten, Oezbekistan, Vietnam
Staten die in ieder geval voorlopig niet zullen deelnemen: Canada (Trump heeft de uitnodiging van de Canadese premier Mark Carney ingetrokken), Frankrijk, Duitsland, Griekenland, Italië, The Netherlands, Noorwegen, Slovenië, Zweden, Verenigd Koninkrijk, Oekraïne
Staten die zijn uitgenodigd maar nog geen toezegging hebben gedaan: China, Kroatië, Cyprus, India, de uitvoerende macht van de Europese Unie, Rusland, Singapore
bron: The Associated Press – per 26 januari 2026
David Cronin
Om de vraag te beantwoorden ‘Waarom blijft Europa Israel steunen ?’, moet men zich sceptisch opstellen tegenover het relaas van officiële zijde.
Verklaringen van de Brusselse bureaucratie staan vol toezeggingen over internationaal recht en ‘waarden’, zoals mensenrechten en democratie. Op 13 oktober 2023 slaagde Ursula von der Leyen erin al deze toezeggingen in diskrediet te brengen door vier woorden uit te spreken die haar zullen blijven achtervolgen: ‘Europa staat achter Israel.’
Von der Leyen deed die uitspraak op dezelfde dag dat Raz Segal, een Israelische Holocaust-deskundige, een artikel publiceerde waarin hij het geweld van Israel tegen Gaza omschreef als een ‘schoolvoorbeeld van genocide dat zich voor onze ogen voltrekt’.
Hoewel zij de aanvallen op de civiele infrastructuur van Gaza vervolgens ‘weerzinwekkend’ noemde, heeft Von der Leyen haar uitspraak ‘Europa staat achter Israel’ nooit herroepen, ook al was die eveneens weerzinwekkend.
Er is een aantal factoren die helpen verklaren waarom Von der Leyen en andere hoge EU-functionarissen Israel blijven steunen terwijl het een uitroeiingsoorlog voert. Hieronder een lijst van dergelijke factoren, in willekeurige volgorde gepresenteerd.
- Washington is de baas
Het jaar 2026 was nog maar net begonnen toen de Verenigde Staten Venezuela bombardeerden en Nicolás Maduro, de president van dat land, en zijn vrouw ontvoerden. De haast waarmee vertegenwoordigers van de Europese Unie reageerden door te benadrukken dat zij het bewind van Maduro als onwettig beschouwden, kwam neer op goedkeuring van opnieuw een nieuwe agressieve daad van de Verenigde Staten.
De reacties herinneren ons eraan dat het buitenland- en defensiebeleid van Europa in wezen wordt gedicteerd vanuit Washington.
Mark Rutte, de Nederlandse oud-premier die nu secretaris-generaal van de NAVO is, erkende dit door Donald Trump in 2025 ‘daddy’ (pappa) te noemen. De meeste – maar niet alle – EU-landen maken deel uit van de NAVO, een door de Verenigde Staten geleid militair bondgenootschap.
Wat Palestina betreft, heeft de EU het niet aangedurfd om ongehoorzaam aan ‘daddy’ te zijn – althans niet op een fundamentele manier. De uitgesproken wens van de EU om zitting te nemen in Trumps misleidend genaamde ‘Vredesraad’ (Board of Peace) voor Gaza is een voorbeeld van die ondergeschiktheid.
De hele aanpak van Trump is een mix van roofzuchtig imperialisme en vastgoedfantasieën. In plaats van deze aanpak met de minachting te bejegen die deze verdient, wil de EU betrokken zijn bij de uitvoering van alle bizarre plannen die eraan komen.
Deze ondergeschiktheid is natuurlijk niet begonnen toen Trump het Witte Huis betrad.
Al decennialang is de EU een juniorpartner in een door de Verenigde Staten gedomineerde schijnvertoning. Deze schijnvertoning houdt in dat Israel jaarlijks miljarden dollars aan militaire hulp krijgt, terwijl er wordt gedaan alsof er naar een vreedzame oplossing van het conflict met de Palestijnen wordt gestreefd.
De EU wordt vaak bespot omdat zij een ‘betaler, géén speler’ is.
Die kritiek weerspiegelt de status van de EU als grootste donor aan Palestina, maar laat tegelijk onze zogenaamde vertegenwoordigers vrijuit gaan.
Het gaat niet alleen om het feit dat Brussel geld overmaakt zonder enige zeggenschap te hebben over de algemene strategie. Het gaat er veeleer om dat regeringen en instellingen aan deze kant van de Atlantische Oceaan nagelaten of geweigerd hebben om vraagtekens te plaatsen bij de manier waarop de Verenigde Staten een volwaardige partner is in de illegale bezetting door Israel.
De EU betaalt om volgens de regels van Washington het spel te spelen.
- het vuile werk
Friedrich Merz, de Duitse bondskanselier, nam in juni 2025 alle twijfel weg over waarom Europa Israel als bondgenoot beschouwt. Terwijl Israel actief Iran aanviel, zei Merz: ‘Dit is het vuile werk dat Israel voor ons allen doet’.
De ondertoon van Merz’ opmerking was dat Israel en Europa gemeenschappelijke vijanden hebben. De bereidheid van Israel om sommige van die vijanden een bloedneus te bezorgen – en vaak nog erger – wordt als nuttig beschouwd.
In werkelijkheid heeft Israel een geschiedenis van het doen van vuile klusjes voor het Westen. Het meest dramatische voorbeeld daarvan was toen Groot-Brittannië en Frankrijk Tel Aviv overhaalden om in 1956 Egypte aan te vallen, na het besluit van Gamal Abdel Nasser, de president van dat land, om het Suezkanaal te nationaliseren.
Het ‘vuile werk’ moet wel binnen bepaalde grenzen blijven. De Verenigde Staten maakten ernstig bezwaar tegen het gekonkel tussen Israel, Groot-Brittannië en Frankrijk over Suez; meer recentelijk heeft Donald Trump geprobeerd in bepaalde opzichten het optreden van premier Benjamin Netanyahoe aan banden te leggen.
Ondanks deze pogingen om zekere grenzen te stellen, is het onwaarschijnlijk dat we het einde van het doen van het ‘vuile werk’ door Israel gaan zien.
- het Palestijnse laboratorium
Rob Bauer, de Nederlandse admiraal b.d. die van 2021 tot 2025 voorzitter was van het Militair Comité van de NAVO, reisde kort voor het begin van de genocidale oorlog tegen Gaza als gast van de Israelische Strijdkrachten naar het Midden-Oosten.
Tijdens een bezoek aan Tel Aviv in september 2023 verklaarde Bauer dat hij ‘onder de indruk’ was van de manier waarop Israel kunstmatige intelligentie (AI) en robotica in de Strook van Gaza gebruikte. Deze hulpmiddelen stelden Israel in staat om de zogenaamde ‘grensovergangen’ te controleren, aldus Bauer.
De ‘grens’ die hij blijkbaar beschermd wilde zien, is in feite de grenslijn die de illegale bezetting van Gaza door Israel afbakent. Bauer prees Israel dus omdat het de mogelijkheden van de bezetting benut om zijn nieuwste technologie uit te testen.
Het is veelzeggend – hoewel u hierover waarschijnlijk geen analyse zult vinden in de westerse pers – dat Bauer de AI-capaciteiten van Israel prees, minder dan twee weken voordat de genocide in Gaza begon.
Gaza heeft de twijfelachtige eer de eerste plaats ter wereld te zijn waar een door AI ondersteunde genocide plaatsvindt. Via het zogenaamde Lavender-systeem gebruikt Israel AI om te selecteren welke doelen het moet vernietigen, waarbij grote aantallen Palestijnen worden gedood.
Elbit Systems, de grootste wapenfabrikant van Israel, heeft inmiddels toegegeven dat het in Gaza met AI heeft geëxperimenteerd. Aangezien het gebruik van AI in toekomstige oorlogen door de Europese Unie als een prioriteit is aangemerkt, kunnen wij er zeker van zijn dat haar functionarissen en hun vrienden in de wapenindustrie op de hoogte blijven van de sinistere experimenten waaraan Palestijnen worden onderworpen.
- Duitse wapens
99 procent van alle wapens die Israel in het decennium voorafgaand aan de genocide in Gaza importeerde, kwam uit slechts twee landen: de Verenigde Staten en Duitsland. Deze grootste EU lidstaat is daarmee een belangrijke facilitator van Israels misdaden tegen de menselijkheid.
Na een uiterst kort Duits embargo in 2025 – dat alleen gold voor wapens die bestemd waren voor gebruik in Gaza – draait de wapenhandel inmiddels weer op volle toeren.
Duitsland is zowel een belangrijke wapenexporteur naar Israel als een gewaardeerde klant van de Israelische wapenindustrie. Dat bleek nog eens tijdens een ceremonie die begin december 2025 plaatsvond op de luchtmachtbasis Holzdorf, ten zuiden van Berlijn.
Het evenement markeerde de formele afronding van wat wordt geprezen als de grootste wapenexport-deal ooit van Israel. Duitsland is nu formeel in het bezit van het Israelische Arrow 3 ‘raketafweersysteem’ in het kader van een overeenkomst ter waarde van ongeveer 4 miljard euro.
Er moet verder worden benadrukt dat Duitsland Israel helpt bij de ontwikkeling van zowel figuurlijke als echte wapens. Want het is grotendeels dankzij de medewerking van Duitsland dat Israel aanzienlijk succes heeft geboekt bij het tot een wapen maken van het antisemitisme – anti-joods racisme.
De Europese Unie zelf beschikt over een team van zes ambtenaren dat zich volledig toelegt op de bestrijding van antisemitisme, zoals gedefinieerd door Israel en zijn aanhangers. Het team wordt geleid door Katharina von Schnurbein, een Beierse aristocrate die nauw met de Duitse en Israelische autoriteiten samenwerkt.
Von Schnurbein probeert regelmatig critici van Israel te censureren door te beweren – bijna altijd zonder daarvoor bewijs te leveren – dat zij vooringenomen zijn ten aanzien van joden. Zij was een van de eerste ambtenaren die de leugen verspreidde dat joods-Israelische voetbalhooligans die in 2024 in Amsterdam tekeer gingen, slachtoffer van een pogrom waren.
- handel
Nederland en een aantal andere EU-landen hebben het afgelopen jaar opgeroepen tot sancties tegen Israel. De sancties zijn niet van kracht geworden vanwege verzet van Israels trouwste Europese bondgenoten, met name Duitsland.
Hoewel de oproepen tot sancties veel aandacht kregen, merkte bijna niemand dat de EU en Israel concrete stappen hebben gezet om hun economieën te integreren te midden van de genocide in Gaza.
In januari 2025 introduceerde Israel wat wordt omschreven als een handelshervorming. Deze kreeg de weinig pakkende naam ‘Wat goed is voor Europa, is goed voor Israel’.
Op grond van deze maatregel kan een breed scala aan producten die in de EU mogen worden verkocht, Israel binnenkomen zonder dat deze opnieuw hoeven te worden geïnspecteerd.
Uit gegevens van de EU-ambassade in Tel Aviv blijkt dat de maatregel succesvol is uitgepakt.
Volgens die gegevens bedroeg de waarde van de export van de EU naar Israel tussen januari en augustus 2025 18,4 miljard euro. Dat was ongeveer 1,2 miljard euro meer dan in dezelfde periode in 2024.
Het Centrum voor Onderzoek Multinationale Ondernemingen (SOMO) in Amsterdam, heeft een studie gepubliceerd over de handel tussen de EU en Israel.
Uit het onderzoek blijkt dat de totale waarde van de handel tussen de EU en Israel – zowel import als export – in 2024 42,6 miljard euro bedroeg. Dat was 11 miljard euro meer dan de waarde van de handel tussen Israel en de Verenigde Staten.
Geen enkel ander land ter wereld heeft meer investeringen in Israel dan Nederland. Volgens het onderzoek van SOMO heeft omgekeerd Israel meer in Nederland geïnvesteerd dan waar ook ter wereld.
- Energie
Na de invasie van Oekraïne is de status van Rusland als belangrijkste gasleverancier van de Europese Unie steeds meer in het gedrang gekomen.
Om die verlegenheid weg te nemen of te verminderen, propageerde Von der Leyen de energiesamenwerking met Israel. Zij gaf de samenwerking een groen tintje en beweerde in 2022 dat deze zou helpen om ‘ons los te maken van onze afhankelijkheid van Russische fossiele brandstoffen’.
In dat jaar werd een project gestart om een onderzeese elektriciteitskabel aan te leggen tussen Griekenland en Cyprus en uiteindelijk Israel. Hoewel het project achterloopt op schema, blijft de door de EU bepleite energiesamenwerking een officiële prioriteit.
In december 2025 kondigde het bedrijf Energean een voorlopige overeenkomst aan, waarbij het gas van Israel naar Cyprus zou transporteren.
- Israel is gemaakt in Europa
Het zionisme – de staatsideologie van Israel – is sterk beïnvloed door het Europese imperialisme.
Dat is duidelijk sinds Theodor Herzls Der Judenstaat (de Joodse Staat), het feitelijke manifest van de zionistische beweging, in 1896 werd gepubliceerd. Herzl schreef: ‘Wij moeten daar een deel vormen van een verdedigingsmuur voor Europa in Azië, een voorpost van de beschaving tegen de barbarij. Wij moeten als neutrale staat in contact blijven met heel Europa, dat ons voortbestaan zou moeten garanderen’.
Door de zogeheten Balfour Declaration van 1917 werd Groot-Brittannië de imperiale sponsor van het zionistische kolonisatieproject. De wreedheid waarmee Groot-Brittannië tussen de jaren 1920 en 1940 over Palestina regeerde – op basis van een mandaat van de Volkerenbond – maakte de weg vrij voor de oprichting van de Staat Israel.
Groot-Brittannië heeft dan wel de EU verlaten, maar blijft daarbinnen sterk aanwezig – niet in het minst door zijn ‘soevereine’ militaire bases op Cyprus.
Vluchten van de Royal Air Force die opstijgen en landen op de basis van Akrotiri voorzien de Israelische troepen die Gaza bezetten van ‘inlichtingen’. Door deze vluchten is Groot-Brittannië rechtstreeks bij de genocide betrokken.
- opkomst van extreemrechts
Amichai Chikli, Israels minister van Diaspora-zaken en de Bestrijding van Antisemitisme, brak in 2024 een taboe toen hij tijdens de Franse verkiezingscampagne zijn steun uitsprak voor Marine Le Pens Rassemblement National. Tot dan toe werd het door de Israelische politieke elite als onaanvaardbaar beschouwd om steun te betuigen aan die partij (voorheen het Front National), omdat enkele van haar meest prominente leden eerder de Holocaust hebben gebagatelliseerd.
Israel heeft thans de meest extreme regeringscoalitie sinds de oprichting van de Staat. Die coalitie deinst er niet voor terug om relaties aan te knopen met Europese politici die een geestverwante mentaliteit hebben.
Sommige van die politici dragen de titel ‘premier’.
De Hongaar Viktor Orbán kan bogen op het feit dat hij binnen de EU de meest fervente verdediger van Israel is. Hij is zelfs zo ver gegaan dat hij Netanyahoe heeft ontvangen, waarmee hij zijn minachting toonde voor het Internationaal Strafhof (ICC), dat om de arrestatie van Netanyahoe heeft verzocht.
Andere extreemrechtse ‘vrienden van Israel’ – onder wie de Nederlander Geert Wilders – zijn erin geslaagd politieke agenda’s te bepalen, ook al leiden zij hun land niet.
Uit een analyse uit 2024 bleek dat de Spaanse partij Vox binnen het Europees Parlement de politieke partij is die Israel het meest steunt. Vox staat bekend om het aanwakkeren van onverdraagzaamheid tegen moslims.
De analyse werd uitgevoerd door de European Coalition for Israel, een christelijk-zionistische groep. In 2024 prees deze organisatie Jörg Meuthen, voormalig medevoorzitter van Alternative für Deutschland (AfD), vanwege zijn consistente pro-Israelische staat van dienst.
Toen hij in 2022 uit de AfD stapte, klaagde Meuthen over de ‘duidelijke totalitaire echo’s’ van de partij. Die echo’s waren al lang daarvoor hoorbaar. Prominente figuren in de partij omarmen al jarenlang neonazi’s.
Extreemrechts in Europa heeft veel gemeen met het politieke establishment in Israel. Beide propageren een beleid dat fundamenteel racistisch en xenofoob is.
Terwijl politici die zich moderaat of mainstream voordoen, vinden dat zij lippendienst moeten bewijzen aan het behoud van het internationaal recht. Extreemrechtse partijen stellen zich minder terughoudend op. Aangezien Orbán bereid is om Israel te steunen, ongeacht wat het doet, is het logisch dat Israel hem en andere hardliners verkiest boven dubbelzinnige centristen.
- de lobby
Lobbyen is al lang van cruciaal belang voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de zionistische beweging.
Haim Weizmann was een van de meest effectieve lobbyisten in de geschiedenis van de beweging. Hij haalde de machtigste politici van Groot-Brittannië over om een verklaring af te geven – de eerdergenoemde Balfour Declaration – waarin zij de kolonisatie van Palestina door de zionisten steunden en beloofden te faciliteren.
Weizmann werd beloond voor zijn rol bij het opstellen van het document, door zijn benoeming in 1948 tot de eerste president van Israel.
Dankzij de baanbrekende studie The Israel Lobby and US Foreign Policy van John J. Mearsheimer en Stephen M. Walt [New York: Farrar, Straus and Giroux, 2008; 496 pp.] – die een bestseller werd – is de invloed van zionistische pleitbezorgers in Washington algemeen bekend. Er is echter minder aandacht besteed aan wat de aanhangers van Israel aan deze kant van de Atlantische Oceaan doen, hoewel de werkwijze van de aanhangers in wezen dezelfde is.
Een pro-Israelische groep genaamd European Leadership Network (ELNET), die voornamelijk – zo niet uitsluitend – wordt gefinancierd door donoren uit de Verenigde Staten, is gespecialiseerd in het meenemen van wetgevers en anderen die zij belangrijk acht op door haar betaalde propagandareizen. ELNET heeft verklaard dat de reden voor dergelijke activiteiten is dat veel minder politici die op EU-niveau werken dergelijke reizen hebben gemaakt dan hun collega’s in het Amerikaanse Congres [zie over ELNET de bijdrage van Akela Lacy,, elders in dit nummer van Soemoed; red.]
De pro-Israelische lobby weet hoe zij haar zin kan krijgen in het labyrint van Brussel.
Josep Borrell, destijds Hoge vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid van de EU, is door Israel en zijn pleitbezorgers bloot komen te staan aan absurde beschuldigingen van antisemitisme, nadat hij zich had uitgesproken tegen de bloedbaden in scholen in Gaza, waarin talrijke ontheemde Palestijnen hun toevlucht hadden gezocht. Ondanks die beschuldigingen bleven ELNET en geestverwante lobbygroepen samenwerken met de diplomatieke dienst van Borrell en organiseerden zij daarmee zelfs gezamenlijke evenementen om de betrekkingen tussen de EU en Israel te verdiepen.
De lobbyisten konden Borrell vrijwel zeker omzeilen omdat zij sterke contacten hadden gelegd met hoge ambtenaren in Borells diplomatieke dienst.
Onder hen Hélène Le Gal, een voormalig Frans ambassadeur in Israel die inmiddels leiding geeft aan de Afdeling Midden-Oosten van die dienst. Haar collega Michael Mann, die in 2025 de EU-gezant in Tel Aviv werd, stond in zijn vorige baan eveneens in regelmatig contact met pro-Israel lobbyisten.
Israel en zijn pleitbezorgers staan veel positiever tegenover Borrells opvolger Kaja Kallas. Kort nadat Israel in maart 2025 zijn grootschalige aanvallen op Gaza hervatte – waarmee een einde kwam aan het twee maanden eerder overeengekomen staakt-het-vuren – sprak zij haar tevredenheid uit over het feit dat de EU en Israel ‘zeer goede partners’ zijn.
Kallas verloor daarbij uit het oog dat zij wel partners in crime zijn.
tekst die David Cronin uitsprak tijdens een openbare bijeenkomst, georganiseerd door het NPK en studentenactivisten van ORCA op 10 december jl. in Pakhuis de Zwijger in Amsterdam
David Cronin is redacteur van The Electronic Intifada, een website die zich op Palestina richt; hij is de auteur van Europe’s Alliance with Israel – Aiding the Occupation (Londen: Pluto Press, 2011; 208 pp.) en van Balfour’s Shadow – A Century of British Support for Zionism and Israel (Londen: Pluto, 2017; 224 pp.)
vertaling: Hajo Ingeland
Wilt u een abonnement op Soemoed nemen?
