maart-april 2026 | nr 2

• Gaza: een staakt-het-vuren alleen in naam (pp. 4-5).
• Van Gaza tot Iran (pp. 6-8).
• De illegale oorlog van de Verenigde Staten en Israel tegen Iran – en wat ertegen te doen (pp. 9-13).
• Retired general Wesley Clark: ‘This is a memo of how we’re going to take out 7 countries in 5 years’ (p. 14).
• Reconstructie: Hoe Trump de Verenigde Staten in oorlog met Iran bracht (pp. 15-20).
• De verantwoordelijkheid van de Israel-lobby voor het ontketenen van de Israelisch-Amerikaanse aanval op Iran (pp. 21-22).
• Trump, die in oorlog is met een shi’itisch land, weet niets van martelaarschap of apocalyptische hoop (pp. 23-24).
• Iran: het ware gezicht van de oorlog (pp. 25-26).
• De verkeerde vraag over de oorlog in Iran (pp. 27-28).
• Blauwdruk uit 1996 voor een serie Midden-Oosten-oorlogen ten gunste van Israel (p. 29).
• De Derde Golfoorlog – een belangrijk keerpunt in de regionale politiek (pp. 30-33)
• ‘Wie zich hult in Amerika, is naakt’ (pp. 34-35).
• Oorlog met Iran: Europa speelt de rol van de altijd trouwe schoothond (pp. 36-38).
• Iran – Verenigde Staten – Israel – waarom Hezbollah zich in de oorlog heeft gemengd (pp. 39-41).
• Libanon: evacuatiebevelen (p. 42).
• De existentiële oorlog van Libanon met Israel wordt van binnenuit bevochten (pp. 43-44).
• Libanon: honderd luchtaanvallen in tien minuten (p. 42).
• De oorlog tegen Libanon van binnenuit en van buitenaf (p. 47).
• Maak kennis met de Amerikaanse donoren van ELNET – de AIPAC van Europa (pp. 48-51).
• ELNET – ten dienste van de Israelische oorlogsindustrie (pp. 52-56).
• Hoe Europa de moorden op Palestijnen op zijn grondgebied in de doofpot stopte (pp. 57-59).
• Om hun identiteit te verhullen trouwden MOSSAD-spionnen in de jaren ‘50 met Palestijnse vrouwen (p. 60).
• De ineenstorting van het zionisme – aan de horizon … (pp. 61-63).

Het is duidelijk: Israels premier Benjamin Netanyahoe is er in zijn lange loopbaan eindelijk in geslaagd om de Verenigde Staten medeplichtig te maken aan een grootschalige aanvalsoorlog (een oorlogsmisdaad) – groter dan die in juni van het afgelopen jaar – tegen de Islamitische Republiek Iran. De besluitvorming in Washington hieromtrent is inmiddels door twee redacteuren van The New York Times uit de doeken gedaan (zie ‘Hoe Trump de Verenigde Staten in oorlog met Iran bracht,’ elders in dit nummer van Soemoed). Daaruit blijkt onder meer dat Netanyahoe, samen met de directeur van Israels buitenlandse inlichtingendienst MOSSAD, David Barnea, aan het besluitvormende overleg in de zogeheten Situation Room in het Witte Huis heeft deelgenomen. Ongekend, ongehoord ! Weken later zou vicepresident JD Vance gedurende topoverleg tussen de Verenigde Staten en Iran in Islamabad (Pakistan) over een diplomatieke regeling van hun conflict telefonisch met Netanyahoe overleg voeren en hem later op de terugvlucht naar Washington verslag doen van de uitkomsten van het topoverleg – opnieuw ongekend, ongehoord ! Hier zijn grenzen verlegd.

Decennialang al wordt door Tel Aviv uitgedragen – dat wil zeggen veel breder dan uitsluitend door Netanyahoe en diens geestverwanten – dat van Iran een existentiële dreiging voor Israel uitgaat. Oorzaak en gevolg worden hier door elkaar gehaald: in zijn streven naar regionale hegemonie – co-existentie is door Tel Aviv nimmer nagestreefd, er is steeds ingezet op overheersing door middel van geweld – is het Israel geweest dat Iran na de ‘Islamitische revolutie’ van 1979 is gaan bedreigen. Iran heeft zich op zijn beurt op verschillende niveaus en met uiteenlopende middelen en methoden daartegen teweer gesteld.

Het openingssalvo in de Israelisch/Amerikaanse aanvalsoorlog vormde de liquidatie (buitengerechtelijke executie) van Irans Opperste Leider, ayatollah Ali Khamene’i, samen met een aantal van zijn topmedewerkers (en enkele van zijn naaste verwanten). Meer liquidaties zouden volgen. Daarmee voltrok zich Israels inmiddels beruchte ‘Gaza’-draaiboek, waarmee leiders van HAMAS in Gaza – en later ook die van Hezbollah in Libanon – systematisch zijn opgejaagd en geliquideerd. Een ander onderdeel van dit draaiboek vormde het systematisch platbombarderen door de Israelische (en Amerikaanse) luchtmacht van niet alleen militaire maar ook civiele infrastructuur van het land (in het laatste geval gaat het internationaalrechtelijk om een oorlogsmisdaad). Met de genocide in Gaza verlegde Israel hier eerder al de grenzen.

Uit de reconstructie van The New York Times is gebleken dat Netanyahoe en Barnea president Donald Trump en zijn naaste medewerkers een beeld hebben geschetst van een economisch sterk verzwakt Iraans regime vooral als gevolg van decennialange Amerikaans/Europese sancties, dat – geconfronteerd met een groeiende binnenlandse oppositie – een Israelisch/Amerikaanse militaire mokerslag niet zou overleven. Daarmee zou regime change binnen bereik komen. Om hem moverende redenen is president Trump – want zo liggen de verhoudingen in Washington inmiddels – als Commander-in-Chief hierin meegegaan.

De tol die in deze aanvalsoorlog door Iraanse burgers is betaald, is zeer hoog: tot dusverre (medio april) zeker 3000 doden, een veelvoud aan gewonden, honderdduizenden ontheemden en een materiële schade van rond 270 miljard dollar (wat ongeveer gelijkstaat met het door het IMF geschatte Bruto Binnenlands Product – de totale toegevoegde waardes van alle geproduceerde goederen – van het land in 2026). Het zal vele jaren vergen om de materiele schade te herstellen. En dat is precies de opzet van Israel: Iran jaren terug bombarderen in zijn ontwikkeling zodat het Tel Avivs streven naar regionale hegemonie niet langer in de weg zal staan. Met de belangen van het Iraanse volk – evenmin als met die van de Iraanse oppositie – heeft dat niets te maken. De opstelling van Israel is in het begin van de oorlog door een Israelische onderzoeker van het Instituut voor Nationale Veiligheidsstudies in Tel Aviv, Danny Citrinowicz, kort en bondig als volgt verwoord: ‘If we can have a coup, great; if we can have people on the streets, great; if we can have a civil war, great; Israel couldn’t care less about the future … [or] the stability of Iran’ (Financial Times, 4 maart 2026). Dwaze Iraanse regime-tegenstanders die in het Westen tijdens hun demonstraties met Israelische vlaggen zwaaien !

Dezelfde opstelling toont Israel ten opzichte van buurland Libanon. Daar heeft de hernieuwde militaire inval tot inzet om Hezbollah – die Israelische hegemonie eveneens in de weg staat – verder te verzwakken door middel van liquidaties en door nóg grotere schade aan infrastructuur van het land aan te richten. Ook hier zijn er veel doden (medio april ruim 2000) en gewonden te betreuren. Daarbij zijn er door Israel forse stappen gezet om het gebied ten zuiden van de rivier de Litani etnisch te zuiveren om daar een bufferzone te kunnen inrichten. Als gevolg van de oorlogshandelingen en de campagne van etnische zuivering zijn inmiddels rond 1,3 miljoen Libanezen ontheemd geraakt (op een totaal van 5,5 inwoners). Beroofd van alles, is het overgrote deel van hen sindsdien in een overlevingsstrijd verwikkeld. Israel denkt met dit alles – zoals eerder in de Strook van Gaza en op de Syrische Hoogvlakte van Golan het geval is geweest – letterlijk grenzen te kunnen verleggen.

Weliswaar hebben Israel en de Verenigde Staten aan Iran (en Israel aan Hezbollah) grote klappen weten toe te dienen, verslagen zijn Iran en Hezbollah allesbehalve. Reden om aan te nemen dat er meer geweld in het verschiet ligt. Trump heeft het al gehad over het terug bombarderen van de Iraniërs naar het Stenen Tijdperk (‘where they belong’). Dwaze Iraanse regime-tegenstanders die hun kaarten op de Verenigde Staten hebben gezet ! Zij zouden zich de woorden van wijlen de president van Egypte (en ervaringsdeskundige), Hosni Mubarak, ter harte moeten nemen: ‘Those who wrap themselves in America, are naked’.

Terwijl er binnen de publieke opinie in het Westen inmiddels aanzienlijke verschuivingen ten nadele van Israel hebben plaatsgevonden, is de grote vraag: waar wachten Westerse regeringen nog op om de repressieve, etnisch zuiverende, koloniserende, genocidale, expansionistische en grenzeloze – het berust allemaal op feiten ! – Staat Israel die inmiddels samen met Trump de veiligheid in de regio en daarmee in de wereld ernstig bedreigt, met doeltreffende middelen aan te pakken ?

Craig Mokhiber

Met hun illegale oorlog tegen Iran zetten de Verenigde Staten en Israel hun ramkoers voort. Het doel is de onttakeling van internationale instituties, teneinde volledige Amerikaanse hegemonie te bewerkstelligen. Het is aan de rest van de wereld om hen een halt toe te roepen.

Opnieuw hebben de Verenigde Staten en Israel de soevereine staat Iran aangevallen. Onnodig, zonder aanleiding, volkomen immoreel. Dat aspect ontbreekt echter goeddeels in de Westerse berichtgeving: het volstrekt onwettige, zelfs criminele karakter van dit militaire offensief en tegelijk het feit dat de gewapende Iraanse reactie in het licht van de internationale rechtsregels volkomen gerechtvaardigd en legaal is.

Het Westerse publiek krijgt het gebruikelijke valse frame opgedist door een agressieve staat, door oorlogsprofiteurs en door zionistische handlangers. Oorlog is vrede. Vrede is een bedreiging. Agressie is zelfverdediging. Zelfverdediging is agressie. Het slachtoffer is de dader. En de dader is het slachtoffer.

Op 28 februari regende het Amerikaanse en Israelische bommen op Teheran en andere steden in Iran, waarbij zowel militaire als burgerdoelen werden bestookt. De agressors brachten de infrastructuur van het land enorme schade toe, vermoordden Iraanse leiders, doodden honderden burgers – bij een aanval op een school kwamen alleen al zo’n honderdvijftig van hen om, overwegend schoolmeisjes tussen de tien en twaalf jaar.

Daarvóór tekende zich het patroon van verraad af waar de Verenigde Staten en Israel inmiddels berucht om zijn: de Verenigde Staten veinsden interesse in een diplomatiek onderhandelingsproces. Dat was een rookgordijn voor hun oorlogsvoorbereidingen. Vervolgens voerden zij met hun Israelische bondgenoot een slinkse bliksemaanval uit. Let wel: luttele uren nadat Omaanse bemiddelaars hadden bekendgemaakt dat er een doorbraak in de onderhandelingen was bereikt. Iran had herbevestigd geen kernwapens te zullen ontwikkelen en zou, in ruil voor het opgeven van zijn soevereine recht om kernenergie voor vreedzame doeleinden te ontwikkelen, zich er eveneens toe verbinden geen nucleair materiaal met militaire toepassingsmogelijkheden te verwerven.

nucleaire hypocrisie

De waarheid is dat Iran allang niet meer streeft naar het bezit van kernwapens. Het heeft dit vastgelegd in nationale wetgeving en richtlijnen. Het had al in 1970 het Non-Proliferation Treaty (NPT) geratificeerd, zich sindsdien opengesteld voor internationale inspecties en het had zelfs een formele overeenkomst gesloten met de Verenigde Staten en andere landen die Teheran zou verhinderen  daadwerkelijk kernwapens te ontwikkelen – het Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) van 2015. Deze overeenkomst werd drie jaar later niet door Iran, maar door president Donald Trump opgezegd, op aandringen van zijn pro-Israelische donoren in de Verenigde Staten.

Iedereen die de ontwikkelingen heeft gevolgd, weet heel goed dat Iran niet is  aangevallen omdat het kernwapens bezit. Het is juist aangevallen omdat het géén kernwapens bezit. Daardoor is het in de ogen van zijn gezworen vijanden een geschikt doelwit, ondanks zijn omvang en conventionele militaire capaciteiten en wordt het beschouwd als de laatste grote dominosteen die moet omvallen om Amerikaans-Israelische hegemonie in de regio mogelijk te maken.

Daarnaast is de hypocrisie van de Verenigde Staten en Israel zonder meer stuitend. De enige partij in de regio die over kernwapens beschikt (zonder rapportage daarover en zonder enig toezicht) is het Israelische regime, dat samen met een andere kernmacht, de Verenigde Staten, Iran aanviel. De Verenigde Staten hebben zich onder Trump teruggetrokken uit het Intermediate-Range Nuclear Forces Treaty (INF) dat de Verenigde Staten en Rusland verbiedt nucleaire en conventionele raketten alsmede kruisvluchtwapens met een bereik van 500 tot 5500 kilometer te produceren. Daarnaast heeft Washington een verlenging van het Strategic Arms Reduction Treaty (START) – een ander nucleair ontwapeningsverdrag tussen de Verenigde Staten en Rusland – afgewezen en, zoals gezegd, zich teruggetrokken uit de JCPOA.

Kortom: twee schurkenstaten met kernwapens hebben geprobeerd hun aanvallen op een derde staat zonder kernwapens te rechtvaardigen, zogenaamd in het kader van de strijd tegen de verspreiding van kernwapens.

Voeg hieraan toe dat Iran al zo’n twee eeuwen geen oorlog met een ander land is begonnen en bedenk dat de Verenigde Staten en het Israelische regime samen verantwoordelijk zijn voor de meeste mondiale militaire agressie, met aanvallen in de afgelopen jaren op Palestina, Libanon, Syrië, Irak, Jemen, Somalië, Nigeria, Libië, Pakistan, Venezuela, Qatar en Iran, de aanvallen op schepen in de Middellandse Zee en het Caribisch gebied nog niet eens meegeteld.Geen enkel ander land ter wereld heeft in de verste verte zo’n gewelddadige staat van dienst als de Verenigde Staten of Israel.

Beide landen worden bovendien geleid door gewelddadige, extreemrechtse, racistische regeringen met een geschiedenis van verregaande wetteloosheid. Gezamenlijk zijn zij verantwoordelijk voor de ​​genocide in Palestina. Beide worden ze geleid door serie-oorlogsmisdadigers.

Ga maar na: Trump heeft meer landen (tien) aangevallen dan enige andere president in de Amerikaanse geschiedenis: geen ‘record’ dat je eenvoudig breekt. Hij is een ongekende recidivist wanneer het gaat om het misdrijf van agressie. Hij heeft bemanningsleden van boten in het Caribisch gebied laten liquideren, heeft studenten en mensenrechtenactivisten in eigen land aangevallen en gewelddadige, xenofobe paramilitairen op inwoners van Amerikaanse steden afgestuurd.

Premier Benjamin Netanyahoe, op zijn beurt, is officieel een aangeklaagde voortvluchtige, die bij het Internationaal Strafhof (ICC) is beschuldigd van misdaden tegen de menselijkheid en aan het hoofd staat van een regime dat schuldig is bevonden aan apartheid, oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en mogelijk genocide.

Het is absurd en gevaarlijk om de focus op Iraans leiderschap en Iraanse wapens te leggen. Dat is de enige conclusie die je in alle eerlijkheid kunt trekken.

prostitutie van mensenrechten

De evident rammelende nucleaire rechtvaardiging voor de agressie tegen Iran heeft een alternatief propagandascenario noodzakelijk gemaakt. Maar dat is op zijn minst even absurd als de nucleaire leugen. Daaronder ligt de bewering die stoelt op eerdere valse motiveringen van Amerikaanse agressie in Irak en Libië, dat ingrijpen noodzakelijk was om de mensenrechten van het Iraanse volk te beschermen.

Dit verdient herhaling: de Verenigde Staten en het Israelische regime hebben geprobeerd hun bloedige aanvallen te rechtvaardigen op basis van mensenrechten. Het zou lachwekkend zijn als het niet zo macaber was.

Dat wil niet zeggen dat Iran geen problemen kent op het gebied van mensenrechten. Elk land heeft die, en Iran vormt daarop geen uitzondering.

Maar het te bizar voor woorden dat deze twee schurkenstaten, die beide ontstellende antecedenten hebben als het om mensenrechten gaat en al zo’n tachtig jaar verantwoordelijk zijn voor het grootste leed in West-Azië [voorheen doorgaans aangeduid met ‘het Midden-Oosten’; red.], nu ineens door bezorgdheid over mensenrechten worden gedreven.

Het Israelische regime, onbetwist een van de bruutste in de moderne geschiedenis, heeft beweerd dat een van de redenen voor de aanval op Iran de verdediging van mensenrechten is.

Dit is hetzelfde Israelische regime dat zich al zo’n tachtig jaar bezondigt aan gewelddadig kolonialisme, etnische zuivering, apartheid, etno-suprematistisch bestuur, massale gevangenneming op grond van ras, systematische marteling en mishandeling, standrechtelijke executies, door de staat ondersteunde pogroms, oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid en genocide.

Hetzelfde Israelische regime dat terechtstaat voor genocide bij het Internationaal Gerechtshof (ICJ). Twee van zijn leiders zijn door het Internationaal Strafhof (ICC) aangeklaagd voor misdaden tegen de menselijkheid. Dit regime heeft jaren lang een groot aantal Iraniërs heeft vermoord door middel van liquidaties, militaire aanvallen en sabotageacties. Dit regime dat nog maar twee maanden geleden inlichtingendiensten en gewapende groepen inzette om vreedzame protesten te laten ontaarden in gewelddadige aanvallen teneinde het land te destabiliseren. Het is het regime dat, samen met zijn Amerikaanse bondgenoot, nog maar acht maanden geleden [juni 2025] ruim duizend Iraniërs vermoordde bij illegale aanvallen.

En het is dezelfde Amerikaanse regering [regime] die de wereld heeft geterroriseerd met steeds terugkerende gewelddadige agressie, die mensenrechtenactivisten in de Verenigde Staten en daarbuiten heeft aangevallen en sancties heeft opgelegd aan VN-mensenrechtenfunctionarissen en aan rechters en aanklagers van het Internationaal Strafhof.

Dezelfde Amerikaanse regering die haar militaire- en inlichtingendiensten heeft ingezet om mensenrechten wereldwijd te schenden, die bemanningen van boten in het Caribisch gebied heeft vermoord en de president van Venezuela heeft ontvoerd.

Dezelfde Amerikaanse regering die zich stelselmatig verzet tegen de mensenrechtenagenda van de VN, die internationale mensenrechtenverdragen verwerpt en internationale mensenrechtenregelingen probeert te blokkeren.

Dezelfde Amerikaanse regering die minderheden, migranten, dissidenten, demonstranten, vredesactivisten en studenten in eigen land heeft vervolgd, die gemene zaak maakt met de repressiefste mogendheden in het Midden-Oosten en daarbuiten en die actief heeft deelgenomen aan de genocide in Palestina.

En het is dezelfde Amerikaanse regering die al ruim zeventig jaar de mensenrechten van het Iraanse volk schendt, die ver vóór de islamitische revolutie, in de jaren vijftig, een democratisch gekozen regering in Iran liet afzetten en een brute dictator installeerde en later verlammende sancties oplegde, sabotage pleegde, militaire aanvallen uitvoerde, de Iraanse munt destabiliseerde en geweld verspreidde tegen burgers in een poging om de regering omver te werpen.

De bewering dat de mogendheden die al tientallen jaren lang de mensenrechten in Iran schenden – dat diezelfde mogendheden Iraniërs nu doden om hun mensenrechten te rehabiliteren – is een schoffering van het Iraanse volk, van de vele slachtoffers waar ook ter wereld, van de Amerikaans-Israelische as en van wat mensenrechten werkelijk inhouden.

tegen de eigen belangen in

De Verenigde Staten hebben deze misdadige aanvallen uitgevoerd hoewel die overduidelijk in strijd zijn met het internationaal recht waaraan ook Washington zich heeft verbonden, én in strijd met de Amerikaanse wetgeving, met de belangen van de Verenigde Staten op het gebied van economie, nationale veiligheid, diplomatie en reputatie, evenals met de wensen van de meerderheid van het Amerikaanse volk.

De Verenigde Staten hebben miljarden dollars uitgegeven om deze daad van agressie uit te voeren. Er is een oorlog ontketend die de energiemarkten wereldwijd zal gaan ontwrichten. De gevolgen voor de Amerikaanse en mondiale economie zullen niet uitblijven.

De Verenigde Staten hebben hun relaties met belangrijke bondgenoten in de regio, die hun best hadden gedaan om de aanval op Iran te voorkomen, op het spel gezet.

Washington heeft zijn soldaten fysiek in gevaar gebracht – de eerste Amerikaanse militairen zijn al gesneuveld – en commandanten en politici blootgesteld aan mogelijke juridische vervolging wegens agressie en oorlogsmisdaden.

Wat zou Trump kunnen hebben bewogen tot een beslissing die de Amerikaanse belangen zo schaadt ? Hoe dit te verklaren ?

Het antwoord, in één woord, luidt: Israel.

Het Israelische regime en zijn pleitbezorgers en lobbyisten in de Verenigde Staten hebben tientallen jaren geijverd voor deze actie.

Trump benoemde na zijn herverkiezing een groep extremistische zionisten op sleutelposities. Hij haalde honderden miljoenen dollars aan donaties van pro-Israelische pleitbezorgers en lobbyisten op. Dit, en wellicht bezwarende onthullingen in de Epstein-dossiers, hebben het Israelische regime de perfecte gelegenheid geboden de Verenigde Staten te dwingen zijn eigen belangen op te offeren.

Tot grote vreugde van de aangeklaagde oorlogsmisdadiger Netanyahoe, is Washington daadwerkelijk gezwicht.

de mantra van ‘regime change’ weer van stal

Het scenario dat zich heeft ontvouwd, is maar al te bekend. Het komt rechtstreeks uit het draaiboek van Irak: roep wat over ‘massavernietigingswapens’, kom aanzetten met ‘mensenrechten’ wanneer de beweringen over massavernietigingswapens niet blijken te kloppen en geef vervolgens, na je agressieoorlog te zijn begonnen, je ware intenties bloot: de inzet is ‘regime change’.

En jawel hoor, nadat de agressie tegen Iran was ingezet, maakte zowel Trump als Netanyahoe de werkelijke motieven voor de aanval bekend: regime change. Geen mens die verbaasd reageerde.

Het uiteindelijke doel van de Amerikaans-Israelische as is om de Iraanse regering omver te werpen en een marionettenregime te installeren dat loyaal is aan – en wordt aangestuurd door – Amerikaans imperialisme, en onderworpen aan Israels politieke agenda. En als dat niet lukt ? Iran destabiliseren, vermorzelen, balkaniseren, de natuurlijke hulpbronnen door het Westen laten confisqueren, opdat het land nooit meer de Amerikaans-Israelische hegemonie kan tarten.

Als toekomstig marionettenheerser lijkt Reza Pahlavi de voorkeur te genieten. Hij is de zoon van de voormalige, destijds door de CIA geïnstalleerde Iraanse dictator shah Mohammed Reza Pahlavi, die in 1979 door een volksrevolutie werd afgezet. Pahlavi heeft in de Verenigde Staten een comfortabel leven als balling geleid, profiterend van de rijkdommen die al vóór de revolutie door rijke monarchisten en Amerikaanse en Israelische inlichtingendiensten uit Iran waren weggesluisd.

Na de dood van zijn vader in 1980 gaf hij zichzelf de titel ‘Reza shah Pahlavi II, shah van Iran’ en wijdde hij zich tientallen jaren lang, vermoedelijk met hulp van de CIA en de MOSSAD, aan het werven van een ​​achterban onder Iraniërs in de diaspora, die ging lobbyen voor een gewelddadige regimeverandering in Iran.

Weliswaar steunt een aantal conservatieve monarchisten en zionisten hem, maar progressievere Iraanse ballingen moeten niets van hem hebben. Niet zelden wordt hij ‘de clownprins’ genoemd. In Iran zelf geniet hij nauwelijks steun.

Zelfs wanneer de Verenigde Staten en Israel erin slagen hun verwerpelijke regime change te bewerkstelligen, is het natuurlijk allerminst zeker dat Pahlavi als hun marionet wordt geïnstalleerd.

Het is voor hen niet belangrijk wie zich laat gebruiken, wel wie er uiteindelijk aan de touwtjes gaat trekken. Het heeft wereldrijken en kolonisatoren nooit veel moeite gekost gewetenloze collaborateurs en vazallen te vinden om hun politiek van onderwerping te verdoezelen.

de ultieme misdaad

De aanval op Iran door de Verenigde Staten en Israel is uiteraard immoreel, onverstandig en niet te verdedigen. Daarnaast ook illegaal.

De gebruikelijke pleitbezorgers van Amerikaans imperialisme, Israels zionisme, roofzuchtig neoconservatisme en Iraans monarchisme zijn weer van stal gehaald om oude, in diskrediet geraakte argumenten over ‘preventieve oorlog’ en ‘anticiperende zelfverdediging’ af te stoffen.

Zoals elke internationaal  jurist u kan vertellen – en zoals ik eerder heb geschreven – is het allemaal volstrekte kletspraat. Kort en goed: de niet-uitgelokte aanval op Iran door de as van de Verenigde Staten en Israel is volgens het internationaal recht een misdaad.

Artikel 51 van het VN-Handvest erkent het recht op zelfverdediging alleen in reactie op een ‘gewapende aanval’, of ingeval er een expliciete machtiging van de Veiligheidsraad is afgegeven. Elke andere gewapende aanval is een misdaad van agressie, door de deelnemers aan het Neurenberg-proces aangemerkt als ‘de hoogste internationale misdaad’ en ‘de ultieme misdaad’.

Dit betekent dat er onrechtmatig geweld tegen Iran is gebruikt. Geweld in strijd met Artikel 2, Lid 4 van het VN-Handvest, dat de dreiging met of het gebruik van geweld verbiedt. In dit geval is het Iran dat het recht heeft om geweld te gebruiken (ter zelfverdediging), en zeker niet Israel of de Verenigde Staten.

Bovendien staat het internationaal recht geen ‘anticiperende zelfverdediging’ of ‘preventieve aanvallen’ toe. Juridisch gezien zijn dit simpelweg daden van agressie. De bedoeling van het VN-Handvest (een bindend verdrag) was juist om een beroep op zelfverdediging te verbieden, tenzij en totdat er een gewapende aanval heeft plaatsgevonden, of indien de Veiligheidsraad toestemming heeft gegeven voor militair geweld, wat hier niet het geval is.

Zelfs het inmiddels achterhaalde, 19e-eeuwse concept uit het gewoonterecht van anticiperende zelfverdediging dat soms is aangehaald voordat het VN-Handvest er was, ging niet zo ver als de verdraaiingen die de Verenigde Staten, Israel en hun pleitbezorgers nu presenteren.

Vóór de aanname van het Handvest in 1945 stond de zogeheten Caroline-Doctrine anticiperende zelfverdediging alleen toe als de dreiging ‘onmiddellijk en overweldigend is en geen andere keuze dan geweld toelaat en er geen tijd was voor beraadslaging’ – wat duidelijk niet het geval was bij de aanval op Iran.

Zoals ik eerder schreef, hebben anderen geprobeerd een middenweg te vinden door te beweren dat anticiperende actie geoorloofd kan zijn wanneer mag worden gevreesd voor een ‘op handen zijnde aanval’.

Ook dit is een twijfelachtig argument, aangezien het internationaal recht op geen enkele wijze in een dergelijke uitzondering voorziet. Hoe dan ook was er nu in het geheel geen sprake van een imminente aanval – wat door Washington en Tel Aviv ook niet wordt gesteld.

Zoals wij hebben gezien bij eerdere Amerikaanse en Israelische agressie tegen Iran, proberen zij het idee van preventieve zelfverdediging verder te perverteren door het recht op te eisen iedereen aan te vallen die ooit zou kunnen besluiten Israel of de Verenigde Staten aan te vallen.

Hun argument, op zichzelf al absurd, is dat Iran op een dag kernwapens zou kunnen ontwikkelen en die dan zou kunnen gebruiken tegen Israel of de Verenigde Staten, als gevolg waarvan deze laatsten dus geen andere keuze hebben dan om Iran nu aan te vallen.

Vanuit internationaalrechtelijk oogpunt is dit argument volkomen ongegrond. Want dan zou natuurlijk elke staat op elk moment het recht hebben een andere staat aan te vallen, simpelweg door te wijzen op een potentiële toekomstige dreiging. Dat zou het VN-Handvest feitelijk teniet doen en de wereld in een staat van permanent, onophoudelijk geweld storten.

Zelfs onder de ruimst mogelijke interpretatie van preventieve zelfverdediging – die, nogmaals, door vrijwel het gehele corpus van openbaar internationaal recht wordt verworpen – is de aanval op Iran nog altijd illegaal. Dit is een uitgemaakte zaak. Immers, Iran heeft geen kernwapens. Er is geen bewijs dat het kernwapens ontwikkelt. Er is geen bewijs dat het die wapens tegen het Israelische regime zou gebruiken, zelfs als het deze zou verkrijgen. Er was geen imminente dreiging. De vreedzame middelen voor conflictoplossing waren evenmin uitgeput, in welk geval het internationaal recht militair ingrijpen verbiedt.

Ten slotte: zelfs het bezit van kernwapens door een staat is geen wettige rechtvaardiging voor een gewapende aanval. Als dat wel zo was, dan zou elke staat op elk moment de Verenigde Staten of het Israelische regime mogen aanvallen, aangezien beide kernwapenstaten zijn.

Kortom, de aanval op Iran is een schoolvoorbeeld van onrechtmatige agressie, de zwaarste misdaad in het internationaal recht. Om het nog erger te maken wordt deze gepleegd door mogendheden die momenteel de andere ultieme misdaad begaan: genocide.

Er is echter één partij in dit conflict die wel het wettelijk recht heeft om nu  gewapend geweld te gebruiken. Dat is Iran. Iran is immers slachtoffer van een onrechtmatige militaire aanval door de Verenigde Staten en Israel. Vervolgens heeft Teheran zichzelf verdedigd, zoals zijn wettelijke recht is onder Artikel 51 van het VN-Handvest en heeft het de VN-Veiligheidsraad hiervan op de hoogte gesteld.

oorlogsmisdaden

Naast de misdaad van agressie behelst de aanval op Iran een aantal andere ernstige schendingen van het internationaal humanitair recht – met andere woorden, oorlogsmisdaden.

Op het moment van schrijven zijn er al honderden Iraniërs omgekomen, onder wie veel burgers.

Naast militaire doelen hebben de agressors woonwijken, appartementencomplexen, civiele infrastructuur en ten minste één middelbare school en een basisschool voor meisjes aangevallen.

Dergelijke daden zijn op zich al een schending van het onderscheidingsbeginsel en van het verbod op het aanvallen van beschermde personen en beschermde civiele infrastructuur. Het bestoken van civiele infrastructuur (zoals flatgebouwen) voldoet niet aan de internationaal humanitaire rechtsbeginselen van voorzorg, onderscheid en proportionaliteit – en is op grond daarvan onwettig.

Bijzonder ernstig vanuit zowel juridisch als humanitair oogpunt zijn de aanvallen – voor de tweede maal in enkele maanden tijd – op de Iraanse kerninstallaties. Aanvallen op gevaarlijke installaties zijn in de regel verboden binnen het internationaal humanitair recht. Het International Atomic Energy Agency (IAEA) heeft dit bevestigd. Zij vormen dus ook een schending van het VN-Handvest. Deze installaties worden beschermd door het internationaal recht vanwege het gevaar van ernstige schade voor de burgerbevolking in het geval van een aanval.

In theorie zijn er omstandigheden denkbaar die dergelijke aanvallen rechtvaardigen. In de praktijk is het vrijwel onmogelijk voor strijdende partijen om aan die voorwaarden te voldoen. Die luiden namelijk: 1) het direct gebruik voor militaire doeleinden van deze installaties; 2) de aanwezigheid van een legitiem militair doel; 3) de noodzaak van een aanval om dat doel te bereiken; 4) een waarschuwing vooraf; en 5) het respecteren van wettelijke eisen inzake voorzorg, onderscheid en proportionaliteit.

Bij nucleaire installaties is het vrijwel onmogelijk aan dit alles te voldoen, gezien het risico van stralingslekken en potentiële wijdverspreide schade aan de burgerbevolking. In het geval van Iran is geen van de noodzakelijke voorwaarden aanwezig.

Het internationaal humanitair recht verbiedt ook elke oorlogshandeling die bedoeld is om of waarvan kan worden verwacht dat deze wijdverspreide, langdurige en ernstige milieuschade tot gevolg heeft.

En het neutraliteitsrecht vereist dat strijdende partijen geen schade toebrengen aan een neutrale staat, wat onvermijdelijk zou zijn bij het vrijkomen van nucleaire emissies.

De aanvallen van de Amerikaans-Israelische as op de Iraanse nucleaire installaties zijn dan ook onwettig.

een onzalig verbond

De Amerikaans-Israelische as laat al ruim twee jaar een spoor van dood en verderf achter. Iran is slechts het meest recente doelwit in een orgie van agressie en genocide die ongekend is in de geschiedenis van na de Tweede Wereldoorlog.

Gedreven door dezelfde imperialistische, extreemrechtse, suprematistische, koloniale en militaristische ideologie die de Tweede Wereldoorlog kenmerkte, zijn de Verenigde Staten en Israel vastbesloten hun brute dominantie op te leggen aan West-Azië en daarbuiten, en de klok terug te zetten naar een duister hoofdstuk in onze collectieve geschiedenis.

Centraal in dit kwaadaardige project staat de systematische afbraak van alle naoorlogse waarborgen, met aanvallen op de Verenigde Naties, internationale tribunalen zoals het Internationaal Strafhof (ICC) en het Internationaal Gerechtshof (ICJ), onafhankelijke mensenrechtenmechanismen zoals de Speciale Rapporteur voor Palestina, evenals op het internationaal recht zelf. En dat alles om de absolute straffeloosheid van het Israelische regime en het Amerikaanse wereldrijk te waarborgen.

In Washington en Tel Aviv wordt gedacht dat men landen waar ook ter wereld, alsmede internationale instellingen, door intimidatie of corrumpering te kunnen dwingen tot passiviteit. Verder meent men de strengste grenzen van de moderne rechtsorde – het verbod op agressie en genocide – naar believen te kunnen wegvegen.

Helaas hebben de leiders van een veel te groot aantal staten en internationale instellingen hen tot op heden daartoe de ruimte gelaten. Vrije naties zijn al omgevallen. Regels van het internationaal recht zijn weggevaagd. Instellingen buigen voor het fascistoïde grootspraak van Trump en Netanyahoe. Slachtoffers en kwetsbaren worden aan hun lot overgelaten en sterven in eenzaamheid, zonder hulp of solidariteit, terwijl angstige leiders zich schuil houden.

de tweekoppige draak verslaan

Maar de tweekoppige draak van het Amerikaanse imperialisme en het Israels zionisme heeft het pleit nog niet weten te beslechten. Het Iraanse volk vecht terug. Verzetsgroepen in de hele regio bereiden zich op solidaire acties voor. Het Palestijnse volk leert de wereld de betekenis van sumud: standvastigheid. Daders worden voor de rechter gedaagd. Vakbonden, havenarbeiders en sociale bewegingen in het Westen staan ​​klaar om in het hol van de leeuw terug te slaan.

Zelfs in een klimaat van ongekende repressie staan studenten, mensenrechtenactivisten, vredesactivisten en ‘gewone mensen’ wereldwijd in recordaantallen op tegen de duisternis en betuigen hun solidariteit met degenen die het mikpunt van fascisten en imperialisten zijn.

Met miljoenen verzetten zij zich, protesteren, demonstreren en staken zij, boycotten zij, trekken hun investeringen terug, ondernemen zij directe actie, plegen zij burgerlijke ongehoorzaamheid, ontmaskeren en vervolgen zij daders, stemmen zij tegen de corrupten en medeplichtigen en verjagen zij het rookgordijn van de propaganda om daarmee hun medemensen de waarheid te tonen.

Hun boodschap: Nee tegen straffeloosheid. Nee tegen imperialisme. Nee tegen zionisme. Nee tegen fascisme. Nee tegen militarisme. Nee tegen agressie. En nee tegen genocide.

Een wereld zonder morele of wettelijke grenzen is geen leefbare wereld. Maar zo’n wereld is wel ons lot als wij niet in actie komen. Het moment is gekomen om dat te doen.

bron: Mondoweiss (Detroit, MI), 1 maart 2026

Craig Mokhiber is internationaal mensenrechtenadvocaat en een voormalig hooggeplaatste VN-functionaris; hij verliet de VN in oktober 2023 en schreef een veelgelezen brief waarin hij waarschuwde voor genocide in Gaza, de internationale reactie bekritiseerde en pleitte voor een nieuwe benadering van Palestina en Israel, gebaseerd op gelijkheid, mensenrechten en internationaal recht

vertaling: Carl Stellweg