Wat de Palestijnen in Gaza willen

Palestinian protesters react from tear gas during clashes with Israeli security froces in a tent city protest where Palestinians demand the right to return to their homeland, on the occasion of the 70th anniversary of the "Nakba", and against U.S. embassy move to Jerusalem at the Israel-Gaza border, in Khan Younis in the southern Gaza Strip on May 15, 2018. Photo by Ashraf Amra

Haidar Eid

Vier jaar na de massamoord door de Israelische bezettingsmacht op de bevolking van Gaza – de derde op rij in vijf jaar tijd – gaat Israel door met  het plegen van misdaden, door burgers die elke vrijdag in Gaza vreedzaam demonstreren om hun recht op terugkeer naar de steden en dorpen waaruit zij in 1948 etnisch weggezuiverd zijn verdreven, op te eisen. Dat is inmiddels uitgelopen op een nieuw bloedbad: sinds 30 maart, toen ‘de Grote Mars van de Terugkeer’ van start is gegaan langs het hek dat de Strook van Gaza van Palestina’48 (Israel) scheidt, zijn ruim 220 burgers – onder wie 34 kinderen en 5 vrouwen – bij niet-gewelddadige demonstraties op brute wijze omgebracht. Meer dan 20.000 mensen raakten gewond, sommigen zeer ernstig (cijfers van het Ministerie van Gezondheidszaken in Gaza).

Nu wij – Palestijnen in Gaza – de lange weg naar vrijheid zijn ingeslagen, zijn wij tot de conclusie gekomen dat wij daarbij niet langer op regeringen kunnen rekenen. In plaats daarvan richten wij ons tot de burgers in de wereld om te protesteren tegen de begane misdaden. De Verenigde Naties en zijn talrijke dochterorganisaties laten na om de misdaden van Israel te veroordelen en is daarmee medeplichtig geworden. Verder zijn wij tot de conclusie gekomen dat vooral het maatschappelijk middenveld burgers kan mobiliseren om implementatie van internationale rechtsregels te eisen en zo een eind kan maken aan de het straffeloze optreden van Israel. Wij putten daarbij inspiratie uit de strijd tegen Zuid-Afrikaanse apartheid. Eind jaren tachtig van de vorige eeuw heeft deze strijd van het maatschappelijk middenveld vruchten afgeworpen in de vorm van de ontmanteling van het apartheidsregime. ANC-leider Nelson Mandela en aartsbisschop Desmond Tutu en ook andere anti-apartheidsstrijders, benoemden de onderdrukking van Palestijnen door Israel als Apartheid, en  riepen het maatschappelijk middenveld in de wereld op om opnieuw in te grijpen.

In feite verwachten wij van gewetensvolle mensen en maatschappelijke organisaties dat zij op hun regeringen druk uitoefenen, totdat Israel zich conformeert aan het internationale recht en aan het internationale humanitaire recht. Zonder de tussenkomst van de internationale gemeenschap zal Israel oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid blijven begaan.

Wij moeten daarbij meer specifiek zijn over onze eisen. Wij willen dat maatschappelijke organisaties overal in de wereld de BDS-campagne (boycot, desinvesteren & sancties) tegen Israel te intensiveren.

Het is inmiddels duidelijk dat de internationale conspiracy of silence inzake de voortschrijdende genocide tegen de twee miljoen inwoners van Gaza medeplichtigheid aan deze oorlogsmisdaden impliceert.Het is hoog tijd dat de internationale gemeenschap eist dat de schurkenstaat Israel – een staat die internationale rechtsregels met voeten treedt- zijn middeleeuwse belegering van Gaza met onmiddellijke ingang beëindigt en compensatie betaalt voor de verwoesting van de levens en de infrastructuur van de het Palestijnse volk. Dit moet onderdeel zijn van een pakket van eisen van alle solidariteitsgroepen in Palestina en alle internationale maatschappelijke organisaties die onverminderd geloven in de rechtsstaat en in fundamentele mensenrechten:

  • Een eind aan de belegering die sinds 2006 aan de Palestijnen in de Strook van Gaza is opgelegd omdat zij zich hebben uitgesproken tegen de zogenaamde tweestaten-oplossing en de Oslo-akkoorden;
  • Bescherming van de levens van burgers en hun eigendommen, zoals bepaald in het internationaal humanitair recht en in de internationale mensenrechtenwetgeving, waaronder de Vierde Conventie van Genève;
  • Dat Palestijnse vluchtelingen in de Strook van Gaza materiële ondersteuning krijgen om het hoofd te bieden aan de immense ontberingen die zij van de kant van de Israelische bezettingsmacht moeten doormaken;
  • Onmiddellijke herstelbetalingen en compensatie voor de door de Israelische Strijdkrachten aangerichte verwoestingen in de Strook van Gaza;
  • Het ter verantwoording roepen van Israelische generaals en politieke leiders die verantwoordelijk zijn voor oorlogsmisdaden en voor misdaden tegen de mensheid jegens de inwoners van Gaza;
  • Een einde aan de bezetting, apartheid en andere oorlogsmisdaden begaan door Israel.

Is dit teveel gevraagd ? Waarom ? Stelden de anti-apartheids- en burgerrechtenbewegingen te hoge eisen toen zij een ​​eind eisten aan alle vormen van racisme – institutioneel en anderszins ? Zat de internationale gemeenschap fout door gehoor te geven aan hun oproepen ?

bron: Mondoweiss, 9 november 2018

Haidar Eid is universitair hoofddocent Postkoloniale en Postmoderne Literatuur aan de Aqsa Universiteit in Gaza