Uit het dagboek van een activiste: ‘Vandaag ga ik gewoon zitten huilen’

Kristin Foss

[Kristin Foss is een ISM-vrijwilligster (International Solidarity Movement) die in één week tijd door Israelische soldaten twee keer met rubberkogels (lees: een stalen kogel met een rubberen coating) in Kafr Qaddum is beschoten [en daarbij gewond raakte]. De eerste keer gebeurde dat hoewel zij haar handen in de hoogte stak. Zij was toen in gezelschap van een andere ISM-vrijwilligster. De tweede keer is zij beschoten terwijl zij tegen de muur van een winkel geleund stond.]

 

Vandaag voelde ik mij bij het ontwaken erg gedeprimeerd. Zozeer, dat ik om niets begon te huilen: in de supermarkt, maar ook toen een boer voor zijn druiven geen geld van mij wilde aannemen. En ik denk dat het daar niet bij zal blijven. Misschien heb ik het nodig.

Gisteren werd ik gebeld door een vriend die mij vroeg of de ISM enkele activisten kon missen om naar een dorp te gaan. De naam van het dorp kan ik mij niet eens meer herinneren. Er zijn zoveel dorpen, er is zoveel hulp nodig. Ik heb er eerder over het dorp geschreven. Wacht, nu schiet mij de naam te binnen: het was Ras Karkar. Joodse Israeli’s gaan daar een nieuwe nederzetting bouwen. Het dorp is al omringd door drie andere joodse nederzettingen: in het noorden, het zuiden en in het oosten. En nu zijn de Caterpillar-bulldozers en de soldaten gearriveerd om de westelijke kant te blokkeren – en zo de dorpelingen op te sluiten. Volgens het internationaal recht is het allemaal illegaal. Maar wat is internationaal recht ? In Palestina is het in iedere geval niet van toepassing. Joodse Israeli’s weten dat. Zij hebben zich daaraan nooit hoeven conformeren. Daar hebben de Verenigde Staten voor gezorgd en de rest van de wereld heeft het in de praktijk geaccepteerd.

De vriend die mij opbelde, is van mijn leeftijd. Hij is een professional, heeft een goede baan en een mooie auto. Zijn vrije tijd besteedt hij echter aan het waarschuwen van mensen, hij begeeft zich naar plaatsen waar hij nodig is en waar hij door 20-jarigen met machinegeweren in elkaar geslagen wordt. Hij kan niet naar huis gaan om met zijn vrouw te eten of om met zijn kinderen spelen. Daar kon hij voor kiezen. Maar in wat voor land zullen zijn kinderen dan opgroeien?

Een man die me live video’s stuurt, is van mijn vaders leeftijd. Ik heb de video’s bekeken – video’s van gewone mensen, mensen die ik nog niet eens heb ontmoet, hoewel ik een van  hen herken. Gewone mensen, die op brute wijze worden weggeduwd door jonge soldaten van God mag weten waarvandaan, maar in elk geval niet van hier.

Ik heb video’s bekeken van mannen die met hun blote handen zware machines probeerden tegen te houden. Ik kan de wanhoop voelen. Ik wil daar zijn. Maar vandaag ben ik alleen hier en kan ik niet alleen op pad gaan. Op zich denk ik dat ik het kon, maar vandaag durf ik het niet. Ik heb een time-out nodig. Misschien is mijn angst voor nu sterker dan mijn solidariteit. Ik wil niet dood.

Rachel Corrie stierf. Zij behoorde ook tot de ISM. Ik denk niet dat zij het voor mogelijk heeft gehouden dat zij het daadwerkelijk zouden doen. Dat zij een bulldozer over haar heen zou rijden, maar – zoals iedereen heeft gezien – deden zij dat. Zij hebben haar met een bulldozer gedood. Haar solidariteit was sterker dan haar angst. Joodse Israeli’s zijn ermee weggekomen. Zij zijn ermee weggekomen en noemden haar Sint-Pancake. Zij was 23 en is door een bulldozer overreden, toen zij probeerde te voorkomen dat een Palestijns woonhuis werd gesloopt. Zij was een Amerikaanse staatsburger, maar de Verenigde Staten hulden zich in stilzwijgen. Palestijnen spreken nog altijd met veel respect, waardigheid, dankbaarheid en met immense droefheid over haar. Joodse Israeli’s daarentegen maken haar belachelijk. De meeste Amerikanen hebben nooit van haar gehoord.

Ik heb de opmerkingen gelezen die journalisten hebben neergeschreven in het begeleidend commentaar bij de interviews die zij van mij hebben afgenomen. Sommige van hen stellen ‘Driemaal is scheepsrecht’, of ‘Als zij er zo nodig bij moet zijn, terwijl zij de risico’s kent, dan is het haar eigen schuld, dan heeft zij het verdiend’. Enzovoort. Dan denk ik eraan wat dezelfde mensen zeggen over mijn Palestijnse vrienden: dat zij tot een ‘invented people’ behoren, dat er was nooit een plaats is geweest die Palestina heette. Wanneer een verpleegster [door een Israelische scherpschutter] wordt doodgeschoten, is zij van HAMAS. Wanneer een school of ziekenhuis wordt gebombardeerd, heeft HAMAS daar wapens opgeslagen. Wanneer een kind wordt vermoord, misbruiken zijn ouders zijn dood om sympathie te weken. Het is allemaal onverklaarbaar inhumaan. Nooit eerder heb ik zoiets gezien – dat een heel volk zo schandelijk over een ander volk spreekt. Het is zo onuitsprekelijk slecht. Hoe moet het voor Palestijnen zijn om dergelijke uitspraken te lezen? Om te lezen dat zij eigenlijk niet eens bestaan? Om geconfronteerd te worden met dit kwaad? Terwijl het enige wat zij deden, was geboren te worden op hun eigen grond en alles wat zij doen, is proberen te overleven onder een inhumane bezetting.

Het punt is dat de mensen die dergelijke uitspraken doen, degenen zijn die over macht beschikken. Zij hebben het overwicht. Barack Obama, Donald Trump, Theresa May, Emmanuel Macron, Justin Trudeau, Erna Solberg … dit zijn de machthebbers die aan de kant van Israel staan ​​en zijn regering financieel en diplomatiek steunen. Zij hebben de macht, zij hebben het geld, zij hebben de media en zij hebben de politici.

Mijn eigen regering – die van Noorwegen – maakt het kennelijk niet uit dat vijf van haar onderdanen bruut in elkaar werden geslagen, met de dood bedreigd en gearresteerd werden nadat Israelische commando’s in internationale wateren de schepen van de Gaza-flotilla had geënterd. Evenmin dat ikzelf tweemaal ben beschoten. Ik denk dat zij ons een stoorfactor vinden. Zij verwijten ons dat wij hier zijn. Zij vinden dat wij hier niet zouden moeten zijn. Dat het de Palestijnen zijn die zich met elkaar moeten verzoenen. Ik weet niet eens wat dat betekent. Zij zeggen dat dialoog de enige uitweg is, en dat de Palestijnen zich met elkaar moeten verzoenen.

Er is hier geen dialoog, er wordt slechts gedaan alsof. Er is alleen geweld, onderdrukking, moord en landroof. Politici houden het valse beeld in stand dat er van een dialoog sprake is, waarbij de pers hen een handje helpt. De Palestijnen moeten zich met elkaar verzoenen … Ik denk dat zij bedoelen dat de Palestijnen moeten vergeven en vergeten, op de knieën moeten gaan en de sleutels moeten overhandigen die zij nog in handen hebben. Ik vroeg de diplomatieke vertegenwoordiger van Noorwegen wat men bedoelde met verzoening. Zij wist het niet.

Maar er is een andere kant. Aan deze kant zijn er de Palestijnen, de mensen van dit land, en enkelen van ons – ISM-activisten en Israelische activisten die solidair met hen zijn. Wat wij hebben, is waarheid, waardigheid en menselijkheid. Maar macht hebben wij niet, tenzij iedereen bij de zaak betrokken raakt. Nu ik tweemaal beschoten ben, spreken zij over mij – alleen omdat ik een Europese vrouw ben en omdat de beschietingen op video staan. Er zijn er zovelen die hierover beter kunnen spreken dan ik – Palestijnen, wier lot niet vergelijkbaar is met wat mij is overkomen. Ik schaam mij een beetje, maar ik zal proberen mijn lotgevallen publicitair uit te buiten.

Wanneer alle Palestijnen de aandacht zouden krijgen die ik heb gekregen, zou het grote publiek zich er dan druk over maken? Dat zou ik natuurlijk graag zien. Ik geloof nog altijd in de menselijkheid. Ik geloof niet dat daarvan in de Israelische politiek nog iets over is, maar er is daarvan genoeg  in Palestina om dit tekort te kunnen compenseren, wanneer Palestina vrij is.

Maar waar is de mondiale menselijkheid? Waar zijn al diegenen die zeggen dat we nooit moeten vergeten? Vergeet nooit, maar negeer niet wat er nu gebeurt. Want ook dit zal een vreselijk einde hebben wanneer er niet wordt ingegrepen. Dit is geen geschiedenis. Dit speelt vandaag de dag en kan worden gestopt voordat dit opnieuw een schandelijke episode in de geschiedenis van de mensheid wordt. Palestina kan nog steeds vrij zijn.

Zo kan het niet langer doorgaan, dat kan gewoonweg niet !

bron: Ma’an News Agency, 5 september, 2018