Antisemitisme versus antikolonialisme

It is Israel and its supporters who conflate Israel with all Jews, and then claim that condemning Israel, its laws, policies, actions and ideology amounts to condemning the Jewish people. ( See Li Crowd Spark)

Joseph Massad

The Electronic Intifada  /  24 augustus 2018

Een groot deel van het aanhoudend bittere en giftige debat in Groot-Brittannië over beschuldigingen van antisemitisme aan het adres van de Labour-Partij gaat over uitingen die haaks staan op Israelische wetten, beleid, ideologieën, acties en verklaringen.

Geen weldenkend persoon zal ontkennen dat de beschrijving van joden als personen die zich bezighouden met een ‘wereldwijde samenzwering tot de omverwerping van de beschaving’, zoals Winston Churchill ‘het internationale jodendom’ in de Sunday Herald in 1920 neerzette, antisemitisch is.

Evenmin zal iemand beweren dat de bewoordingen waarin Lord Arthur Balfour in 1905 tegen de immigratie van Oost-Europese joden naar Groot-Brittannië waarschuwde – als waren zij de veroorzakers van ‘onbetwist kwaad’ – niet antisemitisch waren. Zowel Churchill als Balfour waren sleutelfiguren in en krachtige voorstanders van de zionistische beweging.

De huidige voortdurende strijd in Groot-Brittannië gaat absoluut niet om die paar marginale racisten die nog steeds geloven in een of andere joodse samenzwering om de wereld over te nemen, maar over de vraag of het antisemitisch is om Israel een koloniale staat te noemen. Of antikoloniaal verzet tegen het nederzettingenkolonialisme en de racistische wetten van Israel antisemitisme zijn. Alsof het een uiting van antisemitisme is om allerlei religieuze, raciale en koloniale privileges aan te vechten die via wetten en instituties aan de Israelische joden en niet aan de oorspronkelijke Palestijnse bewoners zijn toegekend !

Voor elke politieke waarnemer is dit een hoogst verwarrend debat, aangezien Israel zegt dat het een ‘Joodse Staat’ is en dat het alle joden in de wereld vertegenwoordigt, ook al is de meerderheid van hen geen Israelisch staatsburger.

van tweeën één

De tegenstrijdigheid in dit Britse debat – of zijn Franse, Duitse of Amerikaanse tegenhanger – is, dat de pro-Israel-lobby mensen uitnodigt om er samen met Israelische leiders en ideologen vanuit te gaan dat Israelische acties in feite joodse acties zijn en dat Israel de joden vertegenwoordigt. Neem hierbij in aanmerking dat de zionistische beweging ervoor koos zijn staat ‘Israel’ te noemen – de naam die de Thora aan Jacob gaf, waarin de kinderen van Israel of Bnei Yisrael, ‘het Joodse Volk’ worden. De term ‘Israel’ dekt dus in feite ‘het Joodse Volk’.

Door de staat de benaming ‘het joodse volk’ te geven, betrok de zionistische beweging alle joden in haar project, ook al steunde de meerderheid van de joden in de wereld destijds de beweging niet en bleef weigeren om in Israel te gaan wonen en er staatsburger van te worden. Het is daarom noodzakelijk te benadrukken dat het Israel en zijn pleitbezorgers zijn, die Israel met alle joden onder één gedeelde noemer brengen, en vervolgens beweren dat het veroordelen van Israel, zijn wetten, beleid, acties en ideologie neerkomt op het veroordelen van het joodse volk.

Wat hierbij wordt verhuld, is dat de meest antisemitische beweringen in dit debat in feite juist deze aanspraken zijn, die door de Israelische regering en haar Britse pleitbezorgers worden aangevoerd. De meerderheid van de inwoners van Groot-Brittannië en daarbuiten die Israels wetten, beleid en acties veroordelen, veroordelen het beleid en de acties van de kolonisten van Israel en zijn tientallen racistische, discriminerende wetten – inclusief de afgelopen maand door de Knesset aangenomen ‘Wet op de Joodse Natiestaat’ – en niet zijn joodse karakter.

De wet op de ‘Joodse Natiestaat’ maakt echter eens te meer duidelijk dat Israel ‘het Nationaal Tehuis van het Joodse Volk’ is – en niet dat van al zijn staatsburgers, ongeacht hun etnische of religieuze achtergrond. Voorts dat ‘de Staat de ontwikkeling van Joodse nederzettingen als een nationale waarde beschouwt en de bouw en consolidatie ervan zal aanmoedigen en bevorderen.’ Nu is het voor de pleitbezorgers van de Staat Israel hier van tweeën één: Zij kunnen de zionistische beweging niet enerzijds het recht toekennen het grondgebied van de Palestijnen in naam van alle joden te koloniseren en joden te bevoorrechten – en anderzijds Palestijnen in naam van ‘het Joodse Volk’ te laten onderdrukken en te discrimineren; de Staat Israel het recht toe te kennen om racistische wetten in naam van alle joden te laten doorvoeren; de Staat Israel het recht laten claimen namens ‘het Joodse Volk’ te spreken; om vervolgens degenen die kritiek op de Staat Israel hebben er ook nog eens van te beschuldigen dat zij iets tegen joden hebben.

een juiste definitie 

Ironisch genoeg wijzen juist de meeste critici van de Staat Israel – anders dan de meeste van zijn pleitbezorgers – Israels aanspraken af dat het alle joden vertegenwoordigt. Juist zij benadrukken dat Israels racistische wetten en zijn koloniale beleid op het conto van de Israelische regering geschreven moeten worden – en niet op dat van ‘het Joodse Volk’.

Wanneer Palestijnen zich tegen Israels kolonialisme en racisme verzetten, dan bestrijden zij daarmee niet het ‘joodse’ karakter van de Staat Israel, maar het racistische en koloniale karakter ervan. Critici van de Staat Israel in Groot-Brittannië en elders moeten het leiderschap van Israel en zijn pleitbezorgers in Groot-Brittannië en elders krachtig en luidkeels veroordelen vanwege deze antisemitische tendens en tegelijk Israels nederzettingenkolonialisme, racistische wetgeving en praktijken veroordelen.

Indien er vandaag de dag een definitie van antisemitisme in Groot-Brittannië door de Labour-Partij of een andere politieke partij of instelling zou moeten worden geformuleerd, dan zou deze onder andere de volgende uitingen als antisemitisch en koloniaal moeten duiden: ‘Israel is de Joodse Staat’, ‘Israel is de Staat van het Joodse Volk’, Israel ‘spreekt voor de Joden’ of het koloniseren van het grondgebied van de Palestijnen is een ‘Joodse waarde’.

Het zijn juist deze beweringen die joodse gemeenschappen over de hele wereld met antisemitisme bezoedelen – en niet het verzet tegen Israels kolonialisme en racisme.

Joseph Massad is hoogleraar Moderne Arabische en Intellectuele Geschiedenis aan de Columbia Universiteit in New York; zijn meest recente boek is Islam in Liberalism (Chicago: University of Chicago Press, 2015; 404 pp.).