De nacht waarop de PNA ons liet zien aan wiens kant ze staat

Palestijnen in centraal Ramallah demonstreren tegen de sancties van de Palestijnse Autoriteit op Gaza, 13 juni 2018. (ارفعوا العقوبات)

14 juni 2018

Het geweld dat strijdkrachten van het Palestijns Nationaal Gezag (PNA) Palestijnse demonstranten inzetten, was woensdagavond anders dan ik ooit heb meegemaakt. Toen alles voorbij was, werd één ding duidelijk: de PNA is geen onderaannemer van de bezetting, ze maakt er volledig deel van uit.

Nadat ze zojuist getuige was van de arrestatie van haar vriend en gefrustreerd door haar onmacht om die te voorkomen, stond een jonge activiste voor een rij politieagenten, en riep weerloos en zonder nadenken: “Met onze inzet en ons bloed zullen we Gaza van jullie verlossen.” Leden van de Palestijnse veiligheidsdiensten, gekleed in burgerkleding, sloegen haar tegen de grond. Twee politieagenten begonnen de bloedende, doodsbange vrouw te schoppen.

Dit was maar een van de vele gewelddadige scènes van de ‘veiligheidsdiensten’ van de Palestijnse Autoriteit tegen de Palestijnse betogers die zich woensdagavond in het centrum van Ramallah verzamelden om een ​​einde te eisen aan de sancties van de PNA tegen Gaza. Het was de tweede demonstratie van deze aard binnen een week.

De eerste demonstratie op zondag verliep betrekkelijk rustig, maar op woensdag reageerde de PNA keihard: de politie arresteerde 69 activisten, van wie enkelen na afloop van het protest werden gearresteerd terwijl ze voor hun wonden in het ziekenhuis werden behandeld. Veiligheidstroepen vielen journalisten, vrouwen, ouderen en omstanders aan en namen camera’s en telefoons in beslag. Ondertussen stonden groepen Fatah-jongeren, gekleed in burgerkleding, hen bij en protesteerden op hun eigen gewelddadige manier.

De tocht naar Ramallah in een bus met activisten uit Haifa verliep voorspoedig. Maar bij aankomst op Al-Manara-plein ontdekten we een onverwacht groot aantal Palestijnse veiligheidstroepen: honderden gewapende, geüniformeerde veiligheidstroepen – sommigen in politie-uniform, enkele speciale troepen, anderen in militaire uniform met bivakmutsen die hun gezicht bedekten. Iedereen daar die avond begreep dat er ook leden van de geheime dienst – gekleed in burgerkleding – tussen de demonstranten liepen.

De politie had de demonstratie de ochtend ervoor preventief illegaal verklaard. Volgens de PA was de reden: “De wens om de inwoners van de stad niet te storen bij hun voorbereiding op het komende Iftar-feest.”

Het protest zou om 21.30 uur beginnen, maar de politie belette demonstranten om zich op het plein te verzamelen. Plotseling bewoog de politie zich met een grote groep naar een van de straten die zich afsplitst van het plein en ze begon granaten en traangas naar de demonstranten te schieten.

قمع عنيف لتظاهرة #ارفعوا_العقوبات عن #غزة برام الله

مشاهد حصرية في 4 دقائق "ضرب، سحل، قنابل الغاز، قنابل الصوت " هكذا قمعت الأجهزة الأمنية تظاهرة #ارفعوا_العقوبات عن #غزة برام الله .

Geplaatst door ‎شبكة قدس الإخبارية‎ op Woensdag 13 juni 2018

Ik pakte mijn telefoon om op te nemen wat er gebeurde. Veiligheidstroepen met hun gezicht bedekt, renden naar me toe met opgeheven M-16. Ik bevroor, maar bleef foto’s maken. Een van de agenten greep en arresteerde iemand die dichtbij me stond. Toen, vanuit het niets, voelde ik een plotse, pijnlijke slag in mijn rug die me naar voren sloeg. De politieagent die me van achteren schopte, gekleed in een blauw uniform, riep zijn vrienden en de twee vielen op me aan. Mijn telefoon filmde nog wat er aan de hand was. Mijn telefoon afpakken was nog maar het begin. De politieagent die me schopte, begon telefoons in beslag te nemen en griste ze uit handen van mensen die naast mij stonden, zelfs als ze geen foto’s namen. Al mijn verzoeken om mijn telefoon terug te krijgen, werden met vloeken en geschreeuw beantwoord. Ik besefte dat ik een probleem had.

Palestijnse demonstranten vluchtten voor traangas van de politie van de PNA tijdens een demonstratie tegen de sancties van de PNA op Gaza, 13 juni 2018. (ارفعوا العقوبات)

Taysir, een vriend uit het Qalandia Refugee Camp die naast me stond, keek nog bezorgder. “Het is niet zo erg,” vertelde ik hem. “Ik haal de telefoon terug.” ‘Ik weet het niet zo zeker,’ zei hij op bittere toon, ondanks zijn jonge leeftijd. “Het zijn beesten, Rami. Ze breken telefoons en camera’s kapot en gooien ze dan weg. ”

Plots hoorden we een kreet. PNA-troepen met hun gezichten bedekt, keerden terug van het plein met verschillende arrestanten. We zagen sommigen van hen geslagen worden terwijl de officieren hen de straat oprukten. We keken toe, de mond open. “Ik kan niet geloven dat ze zo gewelddadig zijn – dit is Palestijnse politie, geen Israëlische soldaten”, zei ik tegen Taysir. Hij lachte bitter en zei me dat ik het moest vergeten. “Het gaat alleen maar erger worden. Kom met me mee naar het kamp, ​​het zal daar veiliger zijn vanavond. ”

PNA-politiemacht gezien tijdens een demonstratie in centraal Ramallah tegen de sancties van de PNA tegen Gaza, 13 juni 2018. (Adlan Mansri)

Hij had gelijk. Vastbesloten om de straten schoon te vegen, bewogen grote groepen Palestijnse veiligheidstroepen zich met traangas en stungranaten naar elke groep van zelfs maar een paar mensen. Uit elke groep demonstranten haalden ze tenminste één persoon – soms taserden ze met apparaten die me aan een veeboer deden denken. Toen kwamen de geheime dienstmensen. Onder de demonstranten bevonden zich ook jongeren uit Jalazone, het vluchtelingenkamp dat zich sterk identificeert met Fatah. Plots zetten ze allemaal honkbalpetjes op met een afbeelding van een keffiyeh erop en ze begonnen in samenwerking met de veiligheidstroepen demonstranten te arresteren. Toen wist ik dat de poorten van de hel op het punt stonden open te gaan.

Een Palestijn houdt de resten van een stungranaat vast tijdens een anti-PNA demonstratie in het centrum van Ramallah, 13 juni 2018.

Ik heb in de loop van de jaren met veel protesten te maken gehad, waaronder protesten waarbij live geweervuur ​​werd gebruikt tegen demonstranten. Maar ik heb nog nooit zo’n angst gevoeld als woensdag in Ramallah.De aanwezigheid van geheime politie betekende dat de afranselingen en arrestaties uit elke richting konden komen, en dat is precies wat er gebeurde. Ondanks het bevel van de politie om te verspreiden, konden we  nergens heen ontsnappen. Ik stond als bevroren. De tijd stond stil terwijl de chaos zich rondom mij ontvouwde: een vrouw werd in elkaar geslagen voor mijn ogen; geen van de honderden mensen in de buurt durfde haar te helpen. Anderen werden gearresteerd en als beesten door de Fatah-jeugd afgevoerd. De politie arresteerde tientallen mensen, van wie ze sommigen ze tegen de grond gooide. Enkelen van ons werden bijna verstikt door het traangas.

Ik slaagde er op een of andere manier in over te steken naar een aangrenzende straat. Op dat moment kwam een ​​groep jonge vrouwen, de meesten van hen journalisten, voorbij. Een van hen durfde te chanten ter ondersteuning van Gaza – niet tegen Abbas of Fatah, maar tegen Gaza. Een stungranaat werd binnen enkele seconden naar hun voeten gegooid. Even later ontmoette ik een vriendin uit Ramallah met tranen in haar ogen. “Wat is er gebeurd?” vroeg ik, “hebben ze jou geslagen?” “Mocht ik willen. Een van de officieren vertelde me ‘Wat doe je op straat, hoer? Ga hier meteen weg. ‘ ”

Traangas wordt afgevuurd op Palestijnse demonstranten in het centrum van Ramallah, 13 juni 2018. (ارفعوا العقوبات)

Op dit punt besloot ik dat ik genoeg had gezien. Ik moest naar het politiebureau om te zien wat er met de gearresteerden was gebeurd. Onder hen bevond zich Munhad Abu Ghosh, de bekende anti-Abbas-activist uit Haifa. Toen hij werd vrijgelaten (ten tijde van deze publicatie waren er nog maar vijf gearresteerden), beschreef hij de bedreigingen die hij zegt te hebben ontvangen van Abbas-aanhangers in de afgelopen maanden. ‘Ze zeiden dat ze een junkie zouden sturen om voor me te zorgen in Haifa. Het zou ze maar $ 100-200 kosten. Op een gegeven moment vertelden ze me dat de Tanzim (een militante factie van de Fatah beweging – RY) me in de benen zou schieten als ik naar Ramallah zou komen, en een onderzoek zou alleen voor de schijn worden uitgevoerd. ” zei hij. Die laatste dreiging, zei hij, werd slechts een paar maanden geleden geuit.

Abu Ghosh maakt deel uit van een groeiende groep Palestijnse burgers van Israël die zeer kritisch staan tegenover Abbas en de PNA en die regelmatig deelnemen aan protesten op de Westelijke Jordaanoever. ‘ [De PNA] gebruikt niet alleen maffia-tactieken, ze maken ook misbruik van de jongeren uit de vluchtelingenkampen (jonge Fatah-activisten uit vluchtelingenkamp Jalazun – RY),” vervolgde hij. “Voor hen is het slaan van mensen hier een soort veroveren van een stad waarmee ze nooit een gevoel van verbondenheid hebben gehad. Fatah exploiteert cynisch de armoede en uitsluiting van deze Palestijnse vluchtelingen. Diezelfde kinderen, velen van hen zijn nog onder de twintig, hebben geen idee wat ze gisteren hebben gedaan en hoe ze worden uitgebuit. ‘

Op het politiebureau ging ik door met soebatten met de politieagenten om mijn telefoon terug te geven en met praten met de families van de gedetineerden die buiten stonden, wanhopig op zoek naar informatie. De politie weigerde antwoorden te geven. Om 2 uur ’s morgens probeerde ik nog steeds met pijn in mijn rug te praten met de tientallen politieagenten. De hersenspoeling die ze hadden ondergaan, was duidelijk. Toen ik hen beschuldigde van het gebruik van geweld tegen activisten, waren hun antwoorden: “De demonstranten ontvingen geld” of “Dit was een Hamas-protest.”

Abbas ‘troepen nemen gemakkelijk Israëlische propaganda aan, zo lijkt het. Volgens de verhalen vertellen ze zichzelf dat veel van de gearresteerden eigenlijk linkse studenten van de Bir Zeit Universiteit zijn, niet echt belangrijk. Wanhopig en vanwege de rugpijn ging ik verder naar het volgende politiebureau. Tegen die tijd was het 3 uur ’s nachts. Ik kwam eindelijk bij in de buurt van mijn telefoon, maar toen dook er een onverwacht obstakel op – de dienstdoende officier weigerde mij toegang tot het bureau omdat ik een korte broek droeg. Ik begon het te verliezen. “Je komt uit Haifa met je korte broek om hier te protesteren en in onze politiek tussenbeide te komen?”, zei de agent tegen mij. Ik kon niet anders dan denken aan wat de burgemeester van Haifa, Yona Yahav, zei nadat zijn autoriteiten een paar weken eerder een protest gewelddadig onderdrukten: “Arabieren van buiten de stad” waren gekomen om “de coëxistentie in de stad te verstoren. ”

Israëlische oproerpolitie arresteert een demonstrant in het centrum van Haifa tijdens een demonstratie tegen de massamoorden in Gaza, 19 mei 2018. (Nadine Nashef)

Toen begreep ik het eindelijk. De PNA is geen onderaannemer van de bezetting. De PNA is een volwaardige partner bij het uitvoeren van elke Israëlische tactiek bij het onderdrukken van het Palestijnse volk. Plots leken de afranselingen van de vrouwen die tot ondersteuning van Gaza opriepen, logisch. Op woensdagavond kondigde de PNA openlijk en pragmatisch aan: net als Israël zijn wij tegen Gaza.

Rami Younis

Bron: 972mag.com   June 14, 2018

Amnesty.org voegde er op 14 juni een bericht aan toe over hun staflid Laith Abu Zeyad, die de gebeurtenissen probeerde te registreren en zelf mishandeld en gemarteld werd door de Palestijnse ‘veiligheidsdiensten’.

Op 15 juni kwam Electronic Intifada met een anoniem ooggetuigenverslag. Deze bron wijst ons erop dat de Europese Unie en Nederland medeplichtig zijn aan de ‘training’ van de Palestijnse politie-eenheden.