De een-staatoplossing is de enige oplossing

Shepherd’s home and livestock on the edge of Har Homa, an Israeli settlement north of Bethlehem, Palestine. On assignment for UNESCO, 2009 © Federico Busonero

‘Vandaag de dag is historisch Palestina de facto een door Israël gecontroleerde apartheidsstaat’

Ben White

Palestijnen worden net zo ontmenselijkt in de dood als in hun leven.

“Degenen die worden neergeschoten door Israëlische sluipschutters ” – zo wordt ons door legerwoordvoerders meegedeeld – ” zijn geen echtgenoten, zonen, broers, vrienden, collega’s, journalisten, studenten of medici. Het zijn ‘terroristen’. Pionnen. Kanonnenvoer. ”

De ontmenselijking van Palestijnen is een intrinsiek onderdeel van decennia van kolonialisme, apartheid en bezetting, maar het is steeds weer afschuwelijk wanneer het Israëlische leger degenen die hun rechten opeisen neer maait.

Na het bloedvergieten komt de ‘PR-campagne’, de hasbara. Deze heeft maar één doel, waarvoor Israëlische functionarissen en cheerleaders enthousiast na elke gruweldaad hun best doen. Dat doel is Palestijnen zodanig ontmenselijken dat ze volledig vervangbaar zijn, ontdaan van het recht op leven.

Het was altijd al zo. In zijn essay ‘Zionisme vanuit het standpunt van zijn slachtoffers’  merkte Edward Said op hoe ” alle energie van het zionisme gebaseerd was op … de functionele afwezigheid van ‘de inheemse bevolking’ in Palestina. ”

Hij ging verder: ” Er zijn instellingen in het leven geroepen die bewust de oorspronkelijke bevolking uitsluiten. Toen Israël werd opgebouwd, werden er wetten gemaakt die ervoor zorgden dat de oorspronkelijke bevolking op zijn ‘niet-plaatsgebonden’ plek bleef en Joden op de hunne, enzovoort. Het is geen wonder dat vandaag de dag het enige probleem dat Israël als samenleving beheerst, het probleem van de Palestijnen is, wier ontkenning de rode draad is die door het zionisme loopt. ”

De ontmenselijking van Palestijnen is een intrinsiek onderdeel van decennia van kolonialisme

Ik citeer deze passage in mijn nieuwe boek, omdat Said’s heldere analyse net zo hard nodig is in 2018 als toen hij dit zo’n veertig jaar geleden voor het eerst opschreef. Het groeiende besef dat wat vandaag de dag in historisch Palestina bestaat, een de facto door Israel gecontroleerde apartheidsstaat is, geeft ons de mogelijkheid om te spreken over wat gedurende een kwart eeuw ‘vredesproces’ het zwijgen werd opgelegd of wat naar de zijlijn werd verwezen. Gesprekken over de oorsprong van het zogenaamde ‘conflict’.

Het is onmogelijk om te begrijpen wat opeenvolgende Israëlische regeringen de afgelopen halve eeuw aan beleid hebben doorgevoerd, inclusief beleid in het bezette Palestijnse gebied, ” zonder dergelijke ontwikkelingen in de bredere context van de pogingen van de zionistische beweging om een ‘Joodse staat’ creëren in Palestina te plaatsen. ”

Terwijl het zionisme voor zijn oprichters en voorstanders ‘het zionisme was van het joodse nationalisme en de zelfbeschikking’, betekende  het voor Palestijnen ‘ vanaf het begin ontheemding, discriminatie en ontmenselijking. ‘

Het is sindsdien zo doorgegaan. In de Naqab, de Jordaanvallei, de zuidelijke heuvels van Hebron en de buurten van Jeruzalem worden Palestijnse huizen vlak voor de ogen van hun eigenaars afgebroken. Palestijnse vluchtelingen leven ook nu nog in veel gevallen een paar kilometer verwijderd van de plaats waar zij oorspronkelijk woonden en waarvandaan zij werden verdreven. Hun terugkeer werd geweigerd omdat zij niet Joods zijn – en dus een ‘demografische bedreiging’ vormen.

Palestijnse echtparen leven van elkaar gescheiden door discriminerende wetgeving en Palestijnse boeren zijn afgesneden van hun land. Kibboetsen, gebouwd op de ruïnes van Palestijnse dorpen, zorgen ervoor dat potentiële inwoners worden geselecteerd op hun ‘sociale geschiktheid’ . Dat klinkt verfijnder dan een ‘Verboden voor Arabieren ‘ – bord naast de poort.

Gemaskerde Israëlische soldaten plunderen ’s nachts Palestijnse huizen, halen kinderen uit hun bed, veroordelen ze in militaire rechtbanken en zetten ze dan als ‘veiligheidsrisico’ gevangen.

Hoe gaan we verder?

Onze prioriteit is om verantwoording te eisen voor de gruweldaden die dagelijks worden begaan – van degenen die de flagrante illegale vestiging van Israël leiden en uitbreiden, tot de soldaten die ongewapende demonstranten neerschieten. Maar naast verantwoording is er ook een politieke visie nodig. Voorlopig blijft de ‘ twee-statenoplossing ‘ het dominante paradigma voor een lange termijn oplossing, zelfs nu Israël zijn de-facto, enkelvoudige staat consolideert tussen de rivier en de zee.

Maar voor hoelang nog?

Andere scenario’s komen in zicht, inclusief die voorgesteld door Israëli’s die op zoek zijn naar een uitdagende apartheid, één staat. Maar er is ook de mogelijkheid om ons iets anders voor te stellen: een breuk met het koloniale verleden en heden, waar de terugkeer van Palestijnse vluchtelingen eerder bevrijdend dan destructief is, waar Joodse Israëli’s en Palestijnen zich tot elkaar verhouden als gelijke burgers in een gedeeld huis.

Het idee van een enkele democratische staat is niet nieuw, maar het wordt nu verkend, nu het is teruggekeerd en nieuw leven ingeblazen.

Door zijn tegenstanders als ‘ utopisch ‘ weggezet, is een enkele democratische staat in Palestina / Israël in feite een realistisch en vitaal alternatief voor zowel formele apartheid als voor mislukte pogingen om het kolonialisme door etnische verdeeldheid voort te zetten.

Bron: The New Arab, 18 mei 2018

Ben White is journalist en auteur, gespecialiseerd in Palestina / Israël.

Ga naar benwhite.org.uk voor informatie over zijn boeken en archief.