David Ben-Goerion & de Palestijnen

David Ben-Goerion

De prominente Israelische historicus Tom Segev heeft onlangs een lijvige biografie over David Ben-Goerion – de grondlegger van de Staat Israel –gepubliceerd. Hieronder een fragment uit een interview dat het Duitse weekblad der Spiegel met hem had, waarin een inkijkje wordt gegeven in Ben-Goerions opvattingen over samenleven met Arabieren/Palestijnen.

 David Ben-Goerion was er van meet af aan van overtuigd dat er nooit vrede met de Arabieren [lees: Palestijnen] zal komen. Hoezo?

Het interessante daarbij is dat hij niet rond 1948 tot die conclusie kwam, maar al in 1919. Hij zegt dan: ‘Ik ken geen Arabier die bereid is om ons hier te accepteren. Hij droomt daarom al vroeg over een transfer [lees: verdrijving, etnische zuivering] van de Arabische [Palestijnse] bevolking. Daarom ook was hij zelf bereid om de opdeling van Palestina [door de Verenigde Naties] te accepteren – tenminste als het [aan de Staat Israel toevallende] territorium zo veel mogelijk van Arabieren [Palestijnen] ontdaan was. Alles wat er sindsdien is gebeurd, kan men als het gevolg van deze erkenning zien: dat er met de Arabieren [Palestijnen] geen vrede te sluiten is.

Dat staat haaks op het algemeen bestaande beeld dat Israel opdeling en vrede wilde, terwijl de Arabieren dit hebben afgewezen en daarmee schuld dragen voor de gevolgen van die afwijzing.

De Arabieren hebben inderdaad die opdeling afgewezen en geweigerd Israel te accepteren. Voor Ben-Goerion was dat de prijs die betaald moest worden: leven in een onafhankelijke joodse staat in Palestina betekende tegelijk een leven zonder vrede. Overigens drukte hij zich daar in het openbaar anders over uit dan privé. In interviews heeft hij steeds gezegd: Natuurlijk geloof ik in vrede. Eenmaal heeft hij uitgelegd, waarom hij dat wel moest zeggen: omdat anders niemand ter wereld het zionisme zou ondersteunen en er geen joodse immigranten verwacht konden worden. Waarom zouden zij naar een land trekken dat eeuwig in oorlog is?

Dat er nimmer vrede met de Arabieren [Palestijnen] zal zijn, die mening deelt [premier Benjamin] Netanyahoe ook.

In veel opzichten is er sindsdien niet veel veranderd. Ben-Goerion is zo ongeveer de bedenker van het idee dat dit conflict niet op te lossen, doch slechts te managen is. Hij zei: Alleen wanneer Israel sterk is, wanneer de Arabieren inzien dat zij Israel niet kunnen vernietigen, pas dan zullen zij accepteren dat wij hier zijn. Met Egypte en Jordanië is het zover gekomen,  met de Palestijnen niet. Ben-Goerion hoopte erop dat de Arabieren [Palestijnen] hun land zouden vergeten.

Het is anders gelopen. Dezer dagen demonstreren duizenden Palestijnen in de Strook van Gaza voor terugkeer naar hun dorpen in Israel waaruit het overgrote deel van hen [in 1948 verdreven en] weggevlucht is.

Het is interessant dat Ben-Goerion dit zo onderschat heeft. Uitgerekend de man wiens handelen geheel op niet-vergeten berust, op het idee: Wij joden keren naar ons land terug. Hij heeft zich ingebeeld, dat de vlucht van de Palestijnen in 1947-1948 aangaf, dat zij zich geestelijk en historisch niet zo sterk met het land verbonden voelden als wij joden.

Forceerde hij daarom de verdrijving van bijna driekwart miljoen Arabieren [Palestijnen] en tolereerde hij oorlogsmisdaden ?

Ben-Goerion was natuurlijk tegen oorlogsmisdaden. Hij was ertegen dat soldaten roofden, verkrachtten en vermoordden. Dat vond hij allemaal afschuwelijk. Maar vaak tolereerde hij het wel. Hij had – hoe zal ik het zeggen – begrip voor patriottische misdaden [sic]. Hij beeldde zich in, dat de Arabieren [Palestijnen] vrijwillig weggetrokken waren. Dat is te meer interessant, omdat hij er vaak bij is geweest en heeft gezien hoe kolonnes vluchtelingen wegtrokken.

Hij liep door het verlaten Haifa en schreef in zijn dagboek: ‘Een fantastische aanblik’.

Ja, en vervolgens schrijft hij, dat hij niet begrijpt waarom de Palestijnse inwoners gevlucht zijn. Ik denk dat hij dit alles terugblikkend heeft opgeschreven, om de zionistische droom schoner te doen lijken dan deze in werkelijkheid was. Hij wilde gewoon in zijn morele superioriteit blijven geloven.

bron: der Spiegel (Hamburg) van 14 april 2018