19 mei Amsterdam Toespraak Mohamed Kafina, vluchteling uit Gaza

Foto copyright Ezz al Zanoon Gaza

Wat betekent het om een Palestijn uit de Gaza-Strook te zijn?

In het verleden moest ik elke twee tot drie jaar met mijn moeder, zus en broer vanuit Syrië, via Jordanië, naar de Gaza-Strook reizen. Anders verloren wij ons recht om daar te zijn. Als zevenjarig kind heb ik aan de grensovergang heel heftige ervaringen gehad met Israelische soldaten die van alles deden om ons te vernederen.

Zo moesten wij al om 3 of 4 uur in de ochtend bij Allenby-brug zijn. Anders verloor je de mogelijkheid om de grens over te steken. Dat betekende dat wij heel vroeg moesten opstaan. Tenminste vier uur moesten wij aan de Jordaanse kant van de grens blijven wachten. Het was vaak warm weer en de rijen waren lang. Als wij aan de Jordaanse kant klaar waren, moesten wij nog eens 2 tot 3 uur in de bus zitten wachten op een teken van Israelische soldaten om verder te mogen reizen.

Op zo’n moment leer je wat het betekent om een Palestijn te zijn.

Na urenlang wachten staken wij uiteindelijk de Allenby-brug over. Daar zagen wij Israelische vlaggen en gewapende soldaten. De bus stopte bij een checkpoint. Iedereen moest de bus uit. Onze koffers moesten wij daar achterlaten. Iedereen – zelfs kinderen – werd door de soldaten gecontroleerd.

Na het checkpoint reden wij met de bus door naar een gebouw waarin alles opnieuw gecontroleerd werd. Zelfs onze schoenen. Elke Palestijn moest zijn/haar schoenen uitdoen. Blootsvoets moesten wij blijven wachten. Mannen en vrouwen werden in kleine kamers voor de zoveelste keer gecontroleerd. Zelfs de kinderen moesten hun kleren uittrekken om gecontroleerd te worden. In de kamer mochten wij alleen ons ondergoed aanhouden. Op dat moment vroeg ik mij als kind af, waarom Israelische soldaten dat doen. Zeker heeft mijn verbeelding mij niet geholpen om op die vraag een antwoord te vinden.

Aan het eind van die heftige ervaring mochten wij onze schoenen weer aandoen. Sommige mensen konden hun schoenen niet meer terugvinden. Maar de reis moest doorgaan.

Vervolgens brachten bussen om ons naar een plein waar wij onze koffers konden ophalen. Die moest je dan zoeken tussen honderden andere koffers. Meestal bleken de koffers geopend te zijn. Na vele uren kwamen wij eindelijk in Palestina aan. Je voelde hoe het kostbaar dat moment was. Je voelde hoe het kostbaar het is om een Palestijn te zijn.

Kinderen in de Gaza-Strook hebben heel heftige ervaringen met de Israelische onderdrukking. Ik vertel jullie een persoonlijke ervaring uit mijn kinderjaren.

Tijdens de Eerste Intifada gingen wij op bezoek bij een familielid dat in Nasserstraat woonde. In die dagen had de Israelische regering het beleid ingevoerd van ‘Breek ze de botten’. De botten van de Palestijnse jongeren werden gebroken als zij stenen naar de Israelische soldaten hadden gegooid.

Toen wij het gebouw bereikten waar ons  familielid woonde, waren daar juist jongeren stenen naar Israelische soldaten aan het gooien. Toen de soldaten hen probeerden op te pakken, verstopten zij zich in het gebouw en ook wij renden het gebouw binnen.

Soldaten dwongen ons vervolgens om de deur te openen. In plaats van de jongeren moest ik met een paar andere kinderen naar buiten komen. De vrouwen zeiden tegen de soldaten dat er geen jongeren in het gebouw waren, die stenen hadden gegooid. Zij zeiden dat er alleen kinderen waren die in het gebouw woonden.

Een soldaat vroeg mij waar ik vandaan kwam. Ik zei: ik ben Palestijn, waarop hij mij een klap in mijn gezicht gaf. Ik viel op de grond neer.

Hij vroeg mij nog een keer: waar kom je vandaan? Ik huilde en wist niet wat ik moest antwoorden. Een familielid spoorde mij aan om tegen de soldaat te zeggen dat ik uit Gaza kwam. Want het was verboden om te zeggen dat je Palestijn bent. Daarop zei ik dat ik uit Gaza kwam, maar de soldaat gaf mij opnieuw een klap in het gezicht.

De soldaten stopten daarna met het doorzoeken van het gebouw. Gelukkig hadden de jongeren die stenen hadden gegooid, kunnen ontsnappen. Ik bleef met veel vragen zitten. Jaar na jaar leerde ik en elke inwoner wat het betekent om een Palestijn uit de Gaza-Strook te zijn.

Wij hebben heel veel gezien. Wij zagen dat een arme Palestijn zonder benen doodgeschoten kan worden. Wij hebben de afgelopen weken gezien dat duizenden arme Palestijnen gedood werden of gewond raakten omdat zij protesteerden tegen de overplaatsing van de Amerikaanse ambassade naar Al Quds. Wat een onrecht !

Glorie voor de Martelaren         Vrijheid voor Palestina !

Mohammad Kafina – vluchteling uit Gaza

19 mei 2018