Zeev Sternhell: in Israel toenemend fascisme en een racisme dat doet denken aan de beginfase van het nazisme

Zeev Sternhell – geboren in 1935 in Polen – is een Israelisch historicus en politicoloog en hij was jarenlang directeur van de afdeling Politicologie van de Hebrew University in Jeruzalem. Hij is een prominente fascismedeskundige en auteur van onder meer Neither Right nor Left: Fascist Ideology in France; (Princeton: Princeton University Press, 1995; 440 pp.). Sternhell is een scherp criticus van uiterst rechts in Israel. In september 2008 raakte hij licht gewond bij een bomaanslag op zijn huis. De daders zijn nooit gepakt.

Op 19 januari 2018 publiceerde Sternhell een kort artikel in het Israelische dagblad Haaretz (waaraan hij met enige regelmaat bijdragen levert). Daarin waarschuwt hij opnieuw voor toenemend fascisme in Israel en voor een racisme dat doet denken aan de beginfase van het nazisme.

Hij wijst daarbij specifiek op de activiteiten van Knesset-leden als Miki Zohar (van Likoed, onderdeel van de coalitieregering van Benjamin Netanyahoe) en Bezalel Smotrich (van Het Joodse Huis, dat eveneens deel uitmaakt van de coalitieregering) en voorts op de wetsvoorstellen van de minister van Justitie Ayelet Shaked (eveneens van Het Joodse Huis).

Daarbij stelt Sternhell dat de Wet op de Natiestaat geformuleerd lijkt te zijn door ‘de meest kwalijke Europese ultranationalisten’.

[…]

De interviews die Haaretz-redacteur Ravit Hecht eerder van Smotrich en Zohar afnam (3 december 2016 en 28 oktober 2017) zouden via alle media in Israel en onder joden in de wereld verspreid moeten worden. Want ‘uit beide interviews komt niet alleen het beeld naar voren van toenemend Israelisch fascisme, maar ook van een racisme dat verwant is met het nazisme in zijn beginfase.’

[…]

‘Zoals bij elke ideologie, heeft ook de rassentheorie van de nazi’s zich in de loop der jaren ontwikkeld. In het begin beroofde zij alleen de joden van hun burger- en mensenrechten. Het is mogelijk dat zonder de Tweede Wereldoorlog ‘het Joodse Probleem’ zou zijn opgelost met de ‘vrijwillige’ uitzetting van joden uit het Reichsland. Per slot van rekening wisten de meeste joden uit Oostenrijk en Duitsland op tijd weg te komen.’

‘Het is mogelijk dat een dergelijk lot de Palestijnen te wachten staat.’

‘Inderdaad, Smotrich en Zohar willen de Palestijnen fysiek niet schaden, op voorwaarde dat zij niet opstaan ​​tegen hun joodse meesters. Zij willen hun alleen hun fundamentele mensenrechten ontnemen, zoals zelfbestuur in een eigen staat en vrijwaring van onderdrukking, of gelijke rechten in het geval dat de gebieden formeel door Israel worden geannexeerd. Voor deze twee vertegenwoordigers van de Knesset-meerderheid zijn de Palestijnen gedoemd om voor altijd onder bezetting te blijven leven. Waarschijnlijk denkt men binnen het Centraal Comité van Likoed ook zo. De redenering is eenvoudig: de Arabieren [Palestijnen] zijn geen joden, dus kunnen zij geen eigendomsrechten claimen op welk deel van het land dan ook dat aan het joodse volk was beloofd.’

‘Volgens de concepten van Smotrich, Zohar en Shaked, is een jood uit Brooklyn die nooit voet in dit land heeft gezet [niettemin] de rechtmatige eigenaar van dit land, terwijl een Palestijn wiens familie hier al generaties lang woont, een vreemde is, die hier alleen leeft bij de genade van de joden. “Een Palestijn,” zegt Zohar tegen Hecht, “heeft geen recht op nationale zelfbeschikking, omdat hij de grond van dit land niet bezit. Uit fatsoen wil ik hem als inwoner beschouwen, aangezien hij hier is geboren en hier woont – ik zal niet zeggen dat hij moet vertrekken. Het spijt mij dit te moeten zeggen, maar zij hebben één groot nadeel: zij zijn niet als joden geboren.”’  ‘Hieruit mag men afleiden dat zelfs wanneer allen [dat wil zeggen de niet-joden in Israel] zich [tot het jodendom] zouden bekeren, pijpenkrullen zouden laten groeien en de Thora zouden bestuderen, dit allemaal niet zou helpen. Dit is de situatie met betrekking tot asielzoekers uit de Soedan en uit Eritrea en hun kinderen, die in alle opzichten Israelisch zijn geworden. Dit is ook hoe het was onder de nazi’s. Later volgt apartheid, die onder bepaalde omstandigheden van toepassing zou kunnen zijn op Arabieren [Palestijnen] die staatsburgers van Israel zijn [Sternhell gaat hier voorbij aan de reeds bestaande Israelische apartheid; red.]. De meeste [joodse] Israeli’s lijken er zich niet om te bekommeren.’

Verder merkt Sternhell nog op over Israelisch-Links: ‘Links is niet langer in staat om het giftige ultranationalisme, van het soort waarvan de Europese stam zo ongeveer de meerderheid van het joodse volk heeft uitgeroeid en dat nu in Israel de kop opsteekt, te beteugelen.’

Haaretz (Tel Aviv) van 19 januari 2018

https://www.haaretz.com/.premium-in-israel-growing-fascism-and-a-racism-akin-to-early-nazism-1.5746488